Os amores da nena

Cando fala de casar

eu boto as mans no lume.

Menos queiman estas lapas

ca voda de esa tola.

Xa a estou vendo vestida

de princesita moi nova

cunha cola que lle chega

da Coruña ata esta porta.

Non sei que será do home

que a leve cunha dote

de xenio que nos acouga

nin de día nin de noite.

Máis peniña dame a sogra

porque será mala nora

esta nena que non cala

o que bota para fora.

------------------

http://artigoo.com/plan-pensiones-menores-50-anos

Cans de palleiro

1

Ven a noite e a cadela

oubea como unha tola

polo can que no palleiro

durme pensando en outra.

A cadeliña xa pena

sendo cadeliña nova.

O can do palleiro está

xogando coma un home.

Chega o día, morre a noite.

Canta o galo e aínda durme

o can polo que a cadela

quere facerse outra moza.

Ten que ser máis presumida

di ollando a súa sombra

na eira cando o sol

faille un espello cos toxos.

2

Brinca alto a cadeliña

máis baixo brinca a outra,

o can oubea moi ledo

por ter para el as dúas.

Son dúas mozas ben guapas

para o día e para a noite.

Unha é moi señorita,

a outra é moi señora.

Brinca o can no palleiro

diante das namoradas tolas

polos osos que amosa

facendo circo na corte

onde unha vaca berra

i o boi xa está morto.

------------------

http://artigoo.com/menu-navidad-economico

Os amores da nena

Uns días un avogado,

outros días un notario,

algún día toca un músico

no chat de falo i calo.

A nena vai inventando

un traxe para as farras

de días cheos de lerias

dunha ventá a un burato.

Todos cren que é a estrela

que brila polos peiraos

onde os barcos aparcan 

as carreiras polos amres.

Os amores da nena

O namorado de Vigo

é un fichaxe xeitoso

para casar coa nena

un domingo de agosto.

Caerían de agasallos

os lóstregos desas nubes

que falan polo miúdo

coa chuvia que ben molla.

Os convidados comerían

un conexo e un cucho.

O conexo nunha sopa,

o cucho en anacos curtos

polo medio das patacas

da nosa leira do curro.

Os amores da nena

Son os amores da nena

un chateo moi de cote

sempre nese ordenador

por onde os mozos asoman.

Non sei eu se hai saída

dun camiño sempre fondo.

Mellor sería un carreiro

que unha mala corredoira.

A nena vai pola estrada

onde os coches son o demo.

Non sabes se asubían

ou se veñen de paseo.

Eu aquí estou agardando

un bo xenro na lareira

para contar catro contos

i non falar desta nena.

Os amores da nena

Mirame cos seus olliños

de neno con baloncesto

como se eu fora a pelota

i el o bo peloteiro.

Xogamos días e noites,

non perdemos nin caemos

dentro dunha canasta

coa sogra que non quero.

El é un mozo bonito,

eu son a muller desexo:

un pouquiño namorada,

outro pouquiño moi quente.

Poño lume onde hai

un prato co frío teso

para comer un xantar

feito ao lume da lareira.

Os amores da nena

Non sei se estou namorada

ou quero unha carteira

para mercar un anaco

da ledicia que non teño.

El ven sempre co sorriso

das galiñas cando pecan

i eu estou agardando

un galo para o galiñeiro.

Nun veño e vou buscando

vanse abrindo os carreiros

pola eira onde cantan

as amigas do alleo.

Simplemente eu

Hoxe o desacougo atoume

a este eu meu asasino

coas mans do demo.

Deste xeito anduven, con presa,

ferida nas miñas feridas

fartas de lapas de vinganza.

Sentinme fera i ferida,

facéndome dano a min mesma,

inimiga, con moita dor.

Nonfun eu senos una besta

semellante a doutrora,

aquela xigante pequeña rapaza.

Deixei as miñas pegadas

polo camiño que me levou

do meu exilio aos meus segredos.

Muller loba

Hoxe son a muller loba

lonxe da nena calada.

Xa non choro como a chuvia

nin calo como a xiada.

Vou polo mundo decindo

que estou facendo buratos

coas mans de señorita

afeitas a tantos cartos.

Os meus berros son baixiños

polo monte tras a casa

van subindo cando deixo

a eira onde traballo.

A muller loba non cala

libre do medo que ata,

tampouco cala cando o medo

aída está latexando.

--------------------

http://evarecomienda.blogspot.com/ 

Namorados

Amsterdam asemellaba o paraíso

naquel viaxe de nós os dous.

Non había berros pola noite

de nenos que pedían biberón.

Percorrimos rúas dando a man

á ledicia dunha lúa de mel

tan larpeira como aquela tarta

que foi a estrela do mantel.

Namoreime da casa pintada

coas cores dunha postal,

deixeime mollar na praía

polas augas doutro mar.

Estaba, sin sabelo,

descubrindo o paraíso

que ía ser sempre un oasis

á beira dos teu sorriso.

----------------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Hoxe síntome a raíña

dos camiños xa andados

cos mesmos pés que camiñan

polos buratos pequenos.

Vou buscando o que non busco

i atopando os estranos

pensamentos que recollo

nas ollas dos meus carballos.

Abro unha folla tras outra,

busco o espello da alma,

dime que son a fermosa

raíña dos pés que bailan.

--------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

My results from this program have been simply amazing!

http://virginialabs.ie/ailrehrxigrwj/pudonjb.html?yahoogroup=216607+idf=274184+c=426267

Poeta pantasma

Toxos e veña máis toxos,

froles que espiñan as mans,

dedos que pintan as noites,

soles que morren nun mar.

Non atopo nin un chisco

de ledicia neste andar

arrastando nos pés desfeitos

polos camiños do mar.

Ven o outono, ¡xa o teño!

Ven o inverno, ¡xa está!

Ven a tristura con máis.

----------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Non podo con este corpo

que cae feito anacos

coa tristura ferindo

o alento con buratos.

Vou andando pouco a pouco,

vou apurando o paso,

vou correndo cando corro,

vou pasiño, paso a paso.

Enriba levo o caldeiro

que molla a chuvia que cae

dunha nube non ensoita

aberta en unha canle.

-----------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Os outros

Vai chovendo miudiño,

chegan os gatos á casa,

ergese o can esnafrado,

abre a xiestra don Pepe.

Apuxa un coche vello

o amigo do allego,

vai un velliño cun can

pola rúa dos Penedos.

Enfurruxanse os ferros

ao cruzarse cos vagós

do tren que vai a París

con asubíos de adeús.

Os outos son tantos que

xa me canso de contar

i vou parando o conto

nesta poema que aquí hai.

----------------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Xardín de papel

Debuxo dragóns pequenos,

mesas cun home-dragón,

nunha silla pequeniña,

un neno azucre limón.

Deixo o xornal pintado

co café quente marrón

na taberna onde falan 

dos segredos do amor.

Sego debuxando soños

nas escaleiras que subo

poñéndolle dúas caras

aos mamíferos máis feros.

Collo montañas coa boca

polo outono dos castiñeiros

e voy facendo un xardín

a altura deste tempo.

-----------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Xardín de papel

Pola rúa camiñando

vou buscando os xardíns

que poñen verde o cemento

e ledicia danme a min.

Sentome nunha solaina

diante da porta do Non,

un alto teito me fala

decindome outro non.

Máis adiante un espello

ponme nome sen querer:

a poeta que aínda soña

cando a primavera ven.

Deixome caer enteira

nun cachiño de papel.

Parece que xa estoy viva

no meu xardín de papel.

-------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/ 

Verbas ceibes

Sintese dono do mundo

subido os seus zapatos,

é o tei dun bo negocio,

padriño de non sei cantos.

Non o tocan as tristuras

con desacougos que pesan

no peito coma o coitelo

que te mata co puña.

Ten muller, ten namorada.

Ten coche, ten casa grande.

Ten unha meniña loira.

Ten un pai con moitos cartos.

------------------

http://yoganodineroeninternet1.blogspot.com/ 

Celebracións de poeta

É un bo día para celebracións,

para unha festa,

para cumprir os gustos,

para adornar a vida.

Cubro a miña neve.

Deixo de cavilar.

Corro.

Non quero determe agora

no barullo dos pensamentos.

Fuxo.

Sintome entusiasmada sen saber

onde está a ledicia que non teño.

--------------------

http://evarecomienda.blogspot.com/ 

As poesías de Yolanda Smith

1

Non me namoran as froles

nin os carballos dos montes,

non me sacan o sorriso

os toxos que contan contos.

No meu deserto só hai

silencio i moito enoxo

polo camiño onde ladra

o lobo cando eu soño.

Queren matarme os soños,

quitarme a miña lúa,

esa que sempre alumea

cando as estrelas morren.

Non deixarei o camiño

sen escribir nos balados:

eu son a pintora disto,

eu son a poeta tola.

2

Non me chega esta forza

para loitar cos meus dedos

nun teclado sempre alleo

porque os pobres nada temos.

Somos coma un burato

onde botas i non queda

o millo que tiraches

no hórreo de pao vello.

Tes que volver a prantar

graos poa túa leira

nos regos que ti abriches

coas mans facendo dentes.

Veña adiante, adiante sempre,

que xa sorríen os demos

pensando que es area

na terra onde naceches.

-------------------

http://yoganodineroeninternet1.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Voume alonxando da que fun

e achegando a que son:

a poeta que fala pro falar

xogando coas verbas de sempre.

Son o lóstrego apagado

abaneando as follas

onde baduan as letras

que caen polos meus dedos.

Un burato fondo enchen

unha i outra i tantas

letras sen que a ninguén lle importe

este inferno, o meu inferno.

--------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Amor novo

Nos abrazamos marchando pola estrada

dunha tregua ao silencio escrito.

Imos polo mundo medrando

neste amor que sabe a chuvia.

Lonxe, voan os soños.

Preto, o vento vai tolo.

Corremos. Tocamos a utopía

nun bico que sabe a chicle.

Amor novo é o noso,

amor nacido antes de tempo,

amor para sacarnos da adolescencia,

amor que busca unha aperta,

amor nunha onda mística,

amor que ouvea sen acougar.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Baixo de min i chego

o eu que pechan as chaves.

Aquí estou. Soa. Sempre soa.

Volo a enredar, cavilando,

sen querer falar por falar

neste falar só conmigo.

Estou descubrindo o camiño

noutro horizonte de silencio.

Sinto o frío doendome

nas mans que latexan

coas verbas que van adiviñando

os meus dedos cheos de espellos.

Poeta pantasma

Non teño fronteiras.

Son libre, moi libre

ceibando verbas ceibes

que alimentan o lume.

Xa non esmorrecen as lapas

nas miñas ruinas pequenas.

Xa non teño frío no meu frío.

Xa anto. Xa vivo. Xa estou.

Chego ó embarcadoiro rindo,

rexuvenecida, namorada.

volvo a camiñar entre toxos,

pisando as xestas cos pes

cheos das espiñas do camiño.

Son libre i pinto coas cores

do arco da vella as miñas

verbas ceibes sempre ceibes.

--------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/

Poeta pantasma

Estou sempre a pelexar,

guerreo, perdo, volvo a loitar.

Sigo pelexando, enfrentome a min...

Sinto medo. Vaise o medo.

Xa non me quita o sono

ese medo a destrucción

das follas que poden morrer

nun deserto devorado pola selva.

Brillarei. Erguereime dore min,

sobre os meus restos mornos.

Serei a máis fermosa das poetas

pintada polas miñas verbas.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/