Mi chico, mi chico

Vou cara ti aínda que non estés porque sempre estás no meu cabilar.   Mi chico, mi chico, chámote sen nome.   Mi chico, mi chico, aínda estou lonxe.   Mi chico, mi chico, axiña te atopo.   Ti estás pensando tamén no meu nome, na túa raíña da cidade da Torre, a que tanto escribe, a que tanto conta, a que che adica os versos da noite.

Eu, a poeta

Abro a fiestra i vivo no campo sen cancelas, aquí ninguén te bota fóra da túa leira.   Enredome na Rede con verbas e máis verbas, brinco de unha páxina noutra que xa invento.   Iste é o mundo libre que eu quero atesourar na miña realidade.   Iste mundo sen portas é o que non atopo na miña realidade.

Eu, a poeta

Aíllome do mundo adentrándome en min ata que me esquecen os que están a vivir.   Eu estou nunha cárcere da que non sei sair. Sempre catro paredes. Sempre o mar de fin.   Mañán, moi caladiña, deixareime fuxir pola ventá que abro para chegar a ti.   Nun teclado alleo os meus dedos camiñan por letras que escribiron antes do sol caer.

En dúas linguas

Me clavo y desclavo de la cruz de tu amor cuando veo en tus ojos escrito el adiós.   Ti xa non me queres, eu quero seguir coas lapas máis mornas ardendo por min.   Cravada na cruz toleo por ti, non quero cambiarte por outro sentir.   Prefiro os cravos feridos de fin a uns cravos novos aínda por ferir.   Por eso me quedo pegada a las sábanas cuando tu ausencia rellena la cama.

Namorándome

Chegoume o teu retrato. Moitas grazas.   Lembrábate antes, ágora son lembraza.   Non sei se voltar contigo ou quedarme con outro que ronda o meu corazón.   Ti es o retrato do que foches sempre, él é a incógnita dun libro a escribir.   Non che correspondo cun retrato meu, pero douche as grazas por non me esquecer.

Eu, a poeta

Son eu a que enche o serán de poesía, a que sementa verbas no deserto, a que pranta froles que non nacen, a que recolle nada e moito e tanto pouco.   Son eu o silencio levado polas pernas, a boca que fala pola man, a agonía que morre pero vive, a loita da tinta por pasar.   Son eu isa que cres chamada Miss Derrota, isa que aínda segue a súa loita, isa que vai ceibe pola rúa, isa que cala, isa que escoitas, ista. Eu. A poeta.

Trovadora de min, trovadora de outros

Calo. Sei que non debo falar máis. Falar é perder, perder é caer, caer é non ter. Por iso calo. Resisto na miña loita. Mañán pode ser un día de colleita se hoxe gaño calando tanto coma digo co meu silencio.