MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

viernes, 15 de marzo de 2019

La nieta de doña Leonor

​ Dominando el valle se asentaba la vieja casona. Daba miedo. Recordé a sus ancianos dueños. Don Luis había muerto en un tiroteo con unos ladrones rusos. Su esposa todavía vivía. Saqué de mi bolso su última carta. Doña Leonor insistía en que yo era su nieta y debía cuidarla. Me daba pena. La pobre mujer había perdido la cabeza hasta el punto de confundirme a mí, la hija de su ama de llaves, con la nieta que tenía en Nueva York triunfando en las pasarelas de moda.

---------------------

sábado, 9 de marzo de 2019

A miña leira

​Soño
con outra leira.
Máis herba
Máis terra
As froles sorrindo
Unha abella
Bolboretas
Moitas bolboretas
Soñome cortando a herba
da nova leira,
da miña leira.
Terriña miña, 
¡cánto eu che quero!

------------------


sábado, 2 de marzo de 2019

Muller

​Sen ton nin son
Así vou
A poucos, a moitos,
sentindo, con frío,
máis quente, axiña
Así vou
Máis roupa, menos
As botas, outras
Un bolso cheo
Así vou

------------------


Muller


Enchinme de min
e saín laiante
¡Cánta dor eu tiña!
Esquecinme de min
Xa non sentín nada
Estaba nos teatros
alleos da casa
coidando, falando,
con folgos dabondo.

-----------------------


martes, 19 de febrero de 2019

A modernidade en Vilademos

​ O vello Xan estase modernizando. Mercou un patinete eléctrico para os seus desplazamentos pola aldea. A súa dona non está pola modernidade.

 -Ágora vas máis á taberna, Xanciño. Onte viñas bébedo i antonte tamén andabas sobrado de chupitos.
 -Estou aforrando cartos, muller. ¿Ti sabes o que gastaba coa moto?

 Xan limpa o patinete cun pano de trapo. ¡Qué bonito é! Xan aínda non lle dixo a súa dona que é un agasallo do alcalde. Doullo por i a votar.

 -Eu no vendo o meu voto -dixolle Xan.
 -So sei, Xan, so sei, pero douche o patinete igual. Doucho por traballador.

 Traballador era. Xan seguía traballando as leiras coma un rapaz. Rematou de limpar o patinete. Mañán iría no patinete a leira do Fondón. O patinete corría ben polas corredoiras.

-------------------------



viernes, 1 de febrero de 2019

Amores

​Tantos non
Tantos quero
Poucos teño
alguns hai
(Matemáticas)
¡Cánto fan!
Veña números
Sumo e resto
Xa divido
Multiplico
(Matemáticas)
¡Cánto fan!

--------------


miércoles, 9 de enero de 2019

Raíña

​1

Xa estou na Idade media
soño cando estou soñando
cun castelo onde viven
o meu corpo i os cartos.

Son Raíña do castelo
sen Rei preto namorado,
unha muller soa e ceibe
da que fuxen os cabalos.

Os cabaleiros só ollan
dende lonxe abraiados
porque unha muller soa
pode vivir ben calada.

Non saben ca poesía
sae quente e alumenado
as pedras do meu castelo
sempre ergido con traballo.



2

Decíasme a Raíña,
chamabame a Raíña.
A túa Taíña fun.
A Raínña del tamén.

Para ti era a nena
que xogaba con bonecas
soñando, sempre soñando,
alturas antes de telas.

Para él era a moza
anónima nos seus versos,
a que enchía os días
con poemas cor vermella.

------------------------


viernes, 4 de enero de 2019

Como ser mujer de Caitlin Moran

Como ser mujer de Caitlin Moran es un libro que nos hace reflexionar a las mujeres y a los hombres que lo quieran leer. Yo casi lo recomendaría más para un hombre que para una mujer. Así se daría cuenta la población masculina de los sufrimientos que todavía padecemos las mujeres. Por ejemplo, como nos cuenta la autora, tener que depilarnos las ingles. Una mujer no depilada no está nada bien vista en esta sociedad donde a las mujeres nos imponen ser unas top model tipo Barbie. 

Aún así, nos dice Cailin Moran en su libro, las mujeres vivimos en el mejor momento de la Historia mundial para ser mujer. Tenemos derecho al voto, podemos tomar una píldora que nos evite embarazos no deseados. Esto no lo podían hacer mujeres que nos han precedido. Nuestras abuelas, por ejemplo, no tenían acceso a la píldora. De ahí que tuvieran que parir familias numerosas con lo que suponía de sacrificio para ellas. Nuestras abuelas también habían avanzado mucho aunque no lo creamos. Por ejemplo, ya no podían ser acusadas de brujas. En el año 1727 se terminó el drama de ir a la hoguera por bruja. Todo un avance. 

Así fuimos avanzando las féminas: poco a poco. Hemos ido avanzando y retrocediendo. Las señoras del siglo XVIII aún podían ser condenadas a la hoguera por brujas pero no tenían que ponerse botox en las arrugas. La arruga no estaba mal vista porque la vez era aceptada. 

Yo no estoy muy de acuerdo con estas opiniones de la autora. No considero que la lucha de una mujer por permanecer joven se pueda comparar a los dramas pasados. Todos queremos ser jóvenes. También los hombres. La depilación, por ejemplo, se está abriendo camino también en los cuerpos masculinos. No hay nada más bonito que un hombre depilado. Los hombres osos nunca me gustaron. 

Os recomiendo Como ser mujer de Caitlin Moran pese a que no comparto algunas de sus opiniones. Yo digo sí a la depilación y digo sí a la belleza entendida como la entendemos en el siglo XX. No sería más libre yendo zarrapastrosa. El feminismo que recoge Como ser mujer de Caitlin Moran es el feminismo de una señora un poco amargada.

-------------------------------

jueves, 6 de diciembre de 2018

Muller ceibe

​Debería estar chorando
porque sinalan co dedo
o meu dedo sen anel
i ríen o que eles pensan
unha peniña moi pena.

¿Chorar eu por estar ceibe?
Nin choro ni teño gañas
de mollar panos do peto.

Teño neste peito meu
ledicia por estar ceibe,
sen o peso dun anel
neste dedo de princesa.

Volvo a berrar decindo:
son unha muller ceibada
i non quero nin preciso
un dono na miña cama.

-----------



miércoles, 5 de diciembre de 2018

Sobriños lambóns en Vilademos

​ O vello Xan quere mercar un anaquiño de monte. Vendenno a bó prezo. disque por mil pesos bótancho ao lombo. A súa dona non quere máis montes.

 -Xa imos vellos, Xan. Cavila un pouco.
 -Quero deixarlle unha boa herdanza ao sobriño, carallo.
 -¿Ao xenro da Carmela?
 -Sí, señor. É bo rapaz.
 -Un lambón.
 -Fala ben, muller.
 -Xa me pediu cinco quintais de patacas antes de sementalas.

 Xan cala. A súa dona aínda nos sabe que hai que dar el ter para que os sobriños te veñan a ver.

----------------

sábado, 24 de noviembre de 2018

Muller ceibe

​Non sei se vou de parranda
ou estoume debullando
das follas que son de millo
para escribir o que falo.

Vou un versiño arriba
i un versiño abaixo,
endexamáis conto sílabas
porque traballar me mata.

A miña vida é unha festa
na que sempre canta o galo
cando aínda hai orquesta
con ganas de máis parranda.

------------


viernes, 23 de noviembre de 2018

Muller ceibe

​Dixeronche que caía
¡Qué parvos son os que falan!
Aquí me tes nos meus pés
e cos zapatos debaixo.

Dixeronche que morría
¡Cantos desexos estranos!
Volvín con folgos dabondo
para seguirche cantando.

Dixeronche que dixera
que tiraba coa toalla.
¡Cánto falan os que falan!
Pois dille as malas lingüas
que hai poeta para rato.

----------------------




miércoles, 21 de noviembre de 2018

Risas en Vilacans

​ O xenro da Carmela é un bo home. Vai a ver á sogra e cántalle cancións de Julio Iglesias. Carmela ri. É unha muller moi farrera. O outro día na feira dixo que mataría á sobriña. Todos riron. Ata o garda municipal botou unha gargallada.

 -Decide por ahí que son unha boa muller. Eu non quero matar, pero non me gostan os da Coruña.
 -Non sexas racista, muller -dille a Xoaniña.
 -Son de Vilacans.

 Rin todos. O xenro da Carmela é o que máis ri. Chora coa risa.

 -Vou a mesarme.
 -Non fagas tal cousa, carallo, que saes na Voz de Galicia.

 O xenro da Carmela ri máis. Mesado ou non, seguide rindo. Toda a feira de Vilacans ri con él.

 -¿De qué rides? -pregunta o cura.
 -¿Rir é pecado, don Jesús? -pregunta a Carmela.
 -Rezade uns padrenuestros cando acabedes de rir.

-------------------


lunes, 12 de noviembre de 2018

Muller ceibe


 
​Ti podes, eu podo
vou decindoche e decindo
polas rúas onde son
anónima e sinxela.

Non son de ningún parente,
nin filla con pais que sexan
coñecidos por labercas.

Eu son a muller ceibada,
unha estrela que alumea,
son o raio i a tormenta,
son o sol i o firmamento.

Son tanto que non me acougo,
narcisista e sempre alerta
porque os demos andan preto.
Xa os sinto. Xa se achegan.

---------------


domingo, 14 de octubre de 2018

Muller ceibe

​Voando soa estou
(decateime ágora)
Voando alto
Voando baixo
Caendo
Ergendome
Son unha gaivota arriba,
abaixo tamén gaivota,
no medio nunca me atopas

viernes, 12 de octubre de 2018

Ergéndome



Caín como unha pomba
cae cando voa baixo.
Eu cría só ir tirando
i acabei mal tirada.

Máxica foi a caída
Máis máxico ergerme soa
mentras sufría as pedradas
dos demos que non acougan.

Foron os cartos nosentos
Foi a enveza dos demos
Foi o culta a ruindade
Foi tanto coma eu non teño.

Muller ceibe



​Vou por vilas e cidades
defendendo estas ideas
de muller libre de home
e dinme tola por telas.

Non me importa o que digan
os que os trabucos levan.
Eu levo unha bandeira
de verbas botadas ceibes.

Non quero honores de parva
como queren as do sí quero.
O meu honor é ser libre
e sentirme muller ceibe.

domingo, 2 de septiembre de 2018

A miña leira

​Verde, sempre verde,
o infinito verde,
a leira verde,
a herba verde.

Verde

Volvo i hai máis verde

Chove i ten máis verde

Verde


Unha soa cor: verde

A miña leira é verde
Sempre será verde
¿Sempre?
Non, non será sempre
un anaco verde meu:
A leira vendese.

jueves, 30 de agosto de 2018

Nai

​Non te durmas, miña nena,
que ven chegando o demo
e ti tes que estar ergida
coas enerxías rexas.

Erge a testa e non baixes
o teu corpo da escaleira
para botar a ese demo
do que é teu i é che leva.

As penas que tes xa fuxen.
Lembras xa a que ti fuches.
Non detes o teu enoxo.
Eres a que sempre fuches.

Muller sen dono

​Son a moza vestida de rosa,
son a moza de branco vestida,
son a moza que non quere home,
son a moza que sega i ríe.

Mar adentro son a mesma
que no peirao habita
cos lóstregos alumenado
cando a treboada brica.

Unha estrela hai no ceo,
na terra hai estreliñas:
son as luces que acenden
ao pasar a princesita.

Suben as pensións en Vilademos

​ O vello Xan está de palique cos outros vellos da vila. Disque subiron as pensións. Xan saca do peto os billetes i conta un tralo outro.

 -¡Garda os cartos, carallo! -berra a súa dona dende a ventá do faiado-. Andan os ladróns por Vilademos.
 -Cala, muller.
 -Ti gardame os cartos.

 Xan mete os cartiños na libreta do banco i garda a libreta no peto. O Presidente é un bó home, pensa. Doulle casi vinte euros de suba.

domingo, 22 de julio de 2018

Chove en Vilademos

​ En Vilademos chove de carallo. O vello Xan está na cama durmindo. A chuvia sempre lle dou sono. Xa de cativo dormía cando chovía e tronaba.

 -Desperta, Xan -pregalle a súa dona-. Estás a roncar demáis. Veu a veciña a petar á porta. Di que lle asustas o can.

 Xan abre os ollos i pregunta si deuxou de chover.

 -Non, ho. Dixeron no parte que chove todo o fin de semana.
 -Pois vou a seguir asustando ao can da veciña. Dillo para que non nos pete na porta polos mus ronquidos.

-------------------


sábado, 21 de julio de 2018

Verbas que non ceibo

​Chove
No verán chove
Peta a chuvia nas vidreiras
Tempo tolo penso
Todos tolos

Déixome caer no fantasmagórico
mundo dos meus contos
sen contar...
Son verbas que non ceibo,
verbas tan miñas
que fican en pesadelas
Soños que non son soños

Chove
Xa non penso

martes, 1 de mayo de 2018

Cartos de Bruselas para Vilademos

​ O alcalde trouxo a Vilademos a un señor moi importante da Unión Europea. Levouno casa por casa. O vello Xan doulle un prato de caldo.

 -Coma connosco -convidouno.

 A súa dona púxolle outro prato ao alcalde.

 -¿Cántos cartos nos vai a dar iste home? -preguntoulle.
 -Hai que votar en Bruselas, pero habrá cartos para os labregos -prometeulles o alcalde.
 -¿E traenos no peto?

 O alcalde sorriu. Debía ser certo. Xan botoulle máis caldo o de Bruselas, un home moi educadiño: comía e calaba.

---------------

LIBROS