jueves 2 de julio de 2009

Mi chico, mi chico

Vou cara ti
aínda que non estés
porque sempre estás
no meu cabilar.
 
Mi chico, mi chico,
chámote sen nome.
 
Mi chico, mi chico,
aínda estou lonxe.
 
Mi chico, mi chico,
axiña te atopo.
 
Ti estás pensando
tamén no meu nome,
na túa raíña
da cidade da Torre,
a que tanto escribe,
a que tanto conta,
a que che adica
os versos da noite.

sábado 23 de mayo de 2009

Eu, a poeta

 
 
Abro a fiestra i vivo
no campo sen cancelas,
aquí ninguén te bota
fóra da túa leira.
 
Enredome na Rede
con verbas e máis verbas,
brinco de unha páxina
noutra que xa invento.
 
Iste é o mundo libre
que eu quero atesourar
na miña realidade.
 
Iste mundo sen portas
é o que non atopo
na miña realidade.

jueves 14 de mayo de 2009

Eu, a poeta

 Female Head (La Scapigliata), c.1508 Lámina por Leonardo da Vinci
 
Aíllome do mundo
adentrándome en min
ata que me esquecen
os que están a vivir.
 
Eu estou nunha cárcere
da que non sei sair.
Sempre catro paredes.
Sempre o mar de fin.
 
Mañán, moi caladiña,
deixareime fuxir
pola ventá que abro
para chegar a ti.
 
Nun teclado alleo
os meus dedos camiñan
por letras que escribiron
antes do sol caer.

martes 12 de mayo de 2009

En dúas linguas

Me clavo y desclavo
de la cruz de tu amor
cuando veo en tus ojos
escrito el adiós.
 
Ti xa non me queres,
eu quero seguir
coas lapas máis mornas
ardendo por min.
 
Cravada na cruz
toleo por ti,
non quero cambiarte
por outro sentir.
 
Prefiro os cravos
feridos de fin
a uns cravos novos
aínda por ferir.
 
Por eso me quedo
pegada a las sábanas
cuando tu ausencia
rellena la cama.

sábado 21 de marzo de 2009

Namorándome

 
Marilyn Monroe
 
 
Chegoume o teu retrato.
Moitas grazas.
 
Lembrábate antes,
ágora son lembraza.
 
Non sei se voltar
contigo ou quedarme
con outro que ronda
o meu corazón.
 
Ti es o retrato
do que foches sempre,
él é a incógnita
dun libro a escribir.
 
Non che correspondo
cun retrato meu,
pero douche as grazas
por non me esquecer.

miércoles 4 de marzo de 2009

Eu, a poeta

 
 
Son eu
a que enche o serán de poesía,
a que sementa verbas no deserto,
a que pranta froles que non nacen,
a que recolle nada e moito e tanto pouco.
 
Son eu
o silencio levado polas pernas,
a boca que fala pola man,
a agonía que morre pero vive,
a loita da tinta por pasar.
 
Son eu
isa que cres chamada Miss Derrota,
isa que aínda segue a súa loita,
isa que vai ceibe pola rúa,
isa que cala, isa que escoitas, ista.
Eu.
A poeta.

jueves 19 de febrero de 2009

Trovadora de min, trovadora de outros

 
 
Calo. Sei que non debo
falar máis.
Falar é perder,
perder é caer,
caer é non ter.
Por iso calo.
Resisto na miña loita.
Mañán pode ser un día
de colleita
se hoxe gaño
calando tanto coma digo
co meu silencio.