![]() Vestido branco Prezo: 33 euros 1 Hoxe non sei qué decir porque xa dixen moito, tampouco sei calar hoxe o que che conto. Chega a noite cedo i eu sego tan soa coma estaba onte, antonte, e sempre soa. Por riba xa me bota a vida outro outono para atarllo ao corpo. Van xa unha morea de setembros gastando os veráns do meu corpo. 2 Todo igual. Nada cambia. Yo sigo abrazada por el eco de mi voz apagada en un papel. Me invento. Me reinvento. No dejo de ser llama de vela que arde, no acaba y continua. Regreso a mí. Quedo en cera. Una torre se levanta buscando el abrazo de dos lunas congeladas. Se derrumba. Igual que mis sueños. |
viernes 6 de noviembre de 2009
G/C:Sempre soa
lunes 26 de octubre de 2009
Eu, a poeta
jueves 3 de septiembre de 2009
Eu, a poeta
Chegas coma o lume sen pedir para entrar onde ninguén agarda o teu quente bicar. Xa perdo o acougo. Xa non cavilo máis. Tirome ao teu monte deixando o meu atrás. Esquezo tantas cousas coma endexamáis pensei que esquecería ao eu namorar. |
viernes 31 de julio de 2009
Eu, a poeta
![]() Fun cara ti coma unha bolboreta que chega e non fica a beira de ninguén. Ti sempre no teu teito ollando o meu voar dun barco a un porto, dun porto a un mar. Voltaba e alí estabas piando ao eu pasar. Sempre ti agardabas. Sempre eu a voar. |
jueves 2 de julio de 2009
Mi chico, mi chico
Vou cara ti aínda que non estés porque sempre estás no meu cabilar. Mi chico, mi chico, chámote sen nome. Mi chico, mi chico, aínda estou lonxe. Mi chico, mi chico, axiña te atopo. Ti estás pensando tamén no meu nome, na túa raíña da cidade da Torre, a que tanto escribe, a que tanto conta, a que che adica os versos da noite. |
sábado 23 de mayo de 2009
Eu, a poeta
![]() Abro a fiestra i vivo no campo sen cancelas, aquí ninguén te bota fóra da túa leira. Enredome na Rede con verbas e máis verbas, brinco de unha páxina noutra que xa invento. Iste é o mundo libre que eu quero atesourar na miña realidade. Iste mundo sen portas é o que non atopo na miña realidade. |
jueves 14 de mayo de 2009
Eu, a poeta
![]() Aíllome do mundo adentrándome en min ata que me esquecen os que están a vivir. Eu estou nunha cárcere da que non sei sair. Sempre catro paredes. Sempre o mar de fin. Mañán, moi caladiña, deixareime fuxir pola ventá que abro para chegar a ti. Nun teclado alleo os meus dedos camiñan por letras que escribiron antes do sol caer. |
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

.jpg)



