G/C:Sempre soa

Vestido branco   Prezo: 33 euros           1   Hoxe non sei qué decir porque xa dixen moito, tampouco sei calar hoxe o que che conto.   Chega a noite cedo i eu sego tan soa coma estaba onte, antonte, e sempre soa.   Por riba xa me bota a vida outro outono para atarllo ao corpo.   Van xa unha morea de setembros gastando os veráns do meu corpo.     2   Todo igual.   Nada cambia.   Yo sigo abrazada por el eco de mi voz apagada en un papel.   Me invento.   Me reinvento.   No dejo de ser llama de vela que arde, no acaba y continua.   Regreso a mí.   Quedo en cera.   Una torre se levanta buscando el abrazo de dos lunas congeladas.   Se derrumba.   Igual que mis sueños.

Eu, a poeta

Noite fóra, noite dentro, un camiño a ningures vou pisando sen sabelo. Pasan horas, veñen lerias, cae un día, un mes chega, vaise un ano, chega outro.   Noite fóra, noite dentro.   Abro a fiestra as estrelas, vexo a lúa no meu teito. Vaise a noite e esla fica sempre rindo a miña beira.   Noite fóra, noite dentro.   $$$$$$$$$$$$$$$$     Precio: 14,90 euros   COMPRA LA PEGATINA EN:

Eu, a poeta

Chegas coma o lume sen pedir para entrar onde ninguén agarda o teu quente bicar.   Xa perdo o acougo. Xa non cavilo máis. Tirome ao teu monte deixando o meu atrás.   Esquezo tantas cousas coma endexamáis pensei que esquecería ao eu namorar.

Eu, a poeta

Fun cara ti coma unha bolboreta que chega e non fica a beira de ninguén.   Ti sempre no teu teito ollando o meu voar dun barco a un porto, dun porto a un mar.   Voltaba e alí estabas piando ao eu pasar.   Sempre ti agardabas. Sempre eu a voar.

Mi chico, mi chico

Vou cara ti aínda que non estés porque sempre estás no meu cabilar.   Mi chico, mi chico, chámote sen nome.   Mi chico, mi chico, aínda estou lonxe.   Mi chico, mi chico, axiña te atopo.   Ti estás pensando tamén no meu nome, na túa raíña da cidade da Torre, a que tanto escribe, a que tanto conta, a que che adica os versos da noite.

Eu, a poeta

Abro a fiestra i vivo no campo sen cancelas, aquí ninguén te bota fóra da túa leira.   Enredome na Rede con verbas e máis verbas, brinco de unha páxina noutra que xa invento.   Iste é o mundo libre que eu quero atesourar na miña realidade.   Iste mundo sen portas é o que non atopo na miña realidade.

Eu, a poeta

Aíllome do mundo adentrándome en min ata que me esquecen os que están a vivir.   Eu estou nunha cárcere da que non sei sair. Sempre catro paredes. Sempre o mar de fin.   Mañán, moi caladiña, deixareime fuxir pola ventá que abro para chegar a ti.   Nun teclado alleo os meus dedos camiñan por letras que escribiron antes do sol caer.