A duquesa de Monte Loureiro, 12

 Recibín outra vez ao Alexandre. Veu a cear con dez mestres da Universidade de Santiago. Facía tempo que non sentaba a tanta xente á mesa. Se mal non lembro, a última vez foi cando o meu Uxío fixo misa nova na Colegiata. Rouco cria que dixera misa na Catedral, pero eu opúxenme. O meu fillo é coruñés, e un bo coruñés ten que decir a primeira eucaristía na súa cidade.

 

 Como decía, Alexandre veu a cear. Trouxo unha chea de mestres de informática para convencerme do futuro dos seus investimentos.

 

 -Galicia será el Hollywood de los dibujos animados, condesa.

 

 ¿Condesa? Ía decirlle que era a duquesa de Monte Loureiro, pero lembrei que estaba interpretando a condesa do Banco ise que non nomeo.

 

 -Haremos una serie cómica sobre María Pita.

 -¿Pos nenos?

 -Aos nenos gostanlles as guerras, tía.

 -¡Ai, Eviña! Ti queres botar a nenez dos inocentes a perder.

 -El principal público de los dibujos animados son los adultos, condesa.

 

 Na miña mesa os únicos que se animaban eran os mestres. Estaban acabando con todo o meu albariño. Excuseime e corrín á cociña.

 

 -¡Pepe! ¿Onde andas, carallo? Pecha a adega rapidiño.

 -Xo fixen, duquesa.

 -¿Cántas botellas me quedan?

 -Mellor digolle as que beberon: seis por cada mestre.

 -¡Valgame Deus!

 -Aguantan ben o viño, duquesa.

 

 Eu no tiña tan claro. Moito recei. Se a aqueles homes daballes unha volta na miña casa, era moito escándalo.

 

 -Aquí tiene el contrato para firmar, condesa.

 -¿Firmar qué, carallo?

 -Os dez millóns de euros que vai investir no Cinema Paxariño.

 -¡Ai, meu neno! O teu Paxariño quere gañar os cartos ben rápido.

 

 A miña sobriña Eva pasoume unha servilleta. Escribirá co lápis de ollos: "dalle os cartos falsos".

 

 Xa non me lembraba deles. Son os cartos que utilizo cando vou mercar. Non para pagar, senon para amosar. Pago o pan cun billete de cinco euros bos, pero saco da carteira unha presa de billetes de cincocentos. As do Gadis viranlles os ollos. Mási lles virarían se lle metera un billetiño falso.

 

 -Non fai falla contrato, meu neno. Trae isa man eiqui. Eviña, eres testiga de que eu poño dez millóns de euros no Cinema Paxariño e iste home pon...

 -O oitenta por cento dos beneficios -interrumpeme a miña sobriña.

 -Firme, condesa.

 -Chega coa man, meu neno.

 

 Os mestres puxeronse en fila para darme tamén a man. Non se tiñan en pé. Dinlles o pésame. Eles rían.

 

 -¿Vai firmar un cheque, duquesa?

 -Non, meu neno, vou a buscar os cartos á caixa forte. Eu sego os costumes de Monte Loureiro.

 -¿Monte qué?

 -Nada, neno. Non perdes nada aínda que non coñezas Monte Loureiro.

 

 O mellor que houbo en Monte Loureiro foi o meu duque. Gañou moitos cartos no exército cos fondos reservados. Eu teñoos ben gardadiños en Suiza e alí han de quedar. Galicia e máis eu, ben vivimos sen cinemas e sen Hollywood.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

Baixo o signo de Caín

Non me digas que non
non mo digas
deixame a Fe de salvavidas
necesito a Deus para reñirllle
pra reclamarlle o meu destino
outro destino
ten que hableo
lonxe daquelo
preto disto
que coma un río vai indo
cara a mar nai de augas
que abre unha apreta
cun sorriso de mediodía.

Deixame crer
en ise Deus
e nese Cristo.

Deixame crer no loureiro
na carreira aberta pra min
na porta última sen pecho
antes da derradeira porta.

Segue a festa

 

Sempre ti ergendo torres.

Sempre eu soñando contos.

 

Ti fas pedra poesía

eu poesía con froles.

 

Misturamos letra é número

enriba das túas torres

eu poño as persoaxes

ti na Raíña atópasme.

 

¿E se bailamos, meu Rei?

¿Bailará todo o mundo?

Se non bailan tanto ten

nos bailamos polas rúas.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

A duquesa de Monte Loureiro, 11

 UNHAS CASAN E OUTRAS NON

 

  Di o meu asistento que Denise casou co barbudo. Ben podía ser que vivan xuntos sen pasar pola vicaría.

 

 -Él ten unha carnicería nunha praza de abastos.

 -Denise eche ben atrevida.

 -¿Por qué, duquesa?

 -A ise home veselle mal xenio, e se é carniceiro, a súa vida corre perigro.

 

 O meu asistento dixo que ningún carniceiro saiu no telexornal coma maltratador.

 

 -Matan o mal xenio na matanza do porco.

 -Iso será en Monte Loureiro, Pepiño, na Coruña aos carniceiros xa lle levan os porcos mortos do matadeiro.

 

 Denise deixou o negocio dos amarres pola carnicería. Todalas mañáns sube ó coche do home e vanse a facer cartos.

 

 Mira ti que rápido casan unhas e outras, coma a miña sobriña Eva, tan guapa e tan lista, non dan casado. Claro que non se pode estar na misa e no campanario á vez. Eviña atopou un bo mozo, pero di que antes de casar ten que ser unha pintora con moita sona.

 

 -A nai de Alexandre quere unha nora coñecida -dixome onte.

 -¿E a ti que che importa a nai de Alexandre? Ti casas con rapaz.

 -Alexandre non casa sen permiso da nai.

 -¡Valgame Deus! ¿Ise era o home con grandes proxectos empresariais para Galicia?

 -Unha cousa é a vida empresariai e outra a vida persoal da xente, tía.

 -Non, nena. Un home ten que vestirse polos pés, tanto fora como na casa. ¿Qué faría se veñen os ingleses a invadirnos? ¿Chamar a nai para preguntarlle se vai á guerra?

 -Por favor, tía Clotilde... ¡Os ingleses! Estamos no século XXI, non na Idade Media.

 -Viñeron unha vez, e se non fora por María Pita, seriamos unha colonia coma Gibraltar.

 -Se veñen, as de baixar ti denda Zapateira ca basoira na man.

 -E ti tamén, Eviña. Ti tampouco habías de quedar atrás a hora de defender a túa terra dos invasores que viñan a quitarche o voto e facerte escrava da Raíña de Inglaterra.

 

 A miña sobriña di cons meus coñecementos históricos coxean. En tempos de Felipe II ningún cidadan votaba.

 

 -Pero sexa coma sexa Alexandre -proseguin co que importaba -,ti pillao, Eviña. É o mellor mozo que tiveches, nena. ¡Ten cartos! Casaste con él e despois á nai que vaia a gobernar na súa casa. A empresa de capital risco levala ti.

 -Eu son pintora.

 -Serás empresaria tamén.

 

 O meu asistento chamabame. O meu Uxío estaba ó teléfono.

 

 -Hablé con don Benedicto, mamá.

 -¿Pecha o xornal do pai da Catro Demos?

 -No estamos en la Edad Media, mamá. Ya no existe la Inquisición. Don Benedicto sólo puede acusar de blasfemia a los medios de comunicación. Estamos leyendo ese periódico todos los días; cuando encontremos una ofensa hacia el Altísimo, la diplomacia vaticana tomará medidas.

 

 ¡O que é o mundo! Alexandre está debaixo da saia da nai e o meu Uxío está debaixo da sotana de don Bieito. Os homes non valen nin o que comen. ¿Qué sería do mundo se non existiramos as mulleres?

 

 Aínda hei ter que ir eu a Madrid a enfrentarme coa Sabela Catro Demos, que non deixa expoñer os cadros da miña sobriña na galería Sete Muiños.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

Festa rachada con Hércules

Hola Mariña
¿qué me di Hércules?
non recoñece
quen leva os remos.

¿Cómo estás hoxe?
¿Qué lle resposto
inventa algo
vive este soño.

Ato os remos
sae unha raiola
é o meu momento
pra facer historia.

Tiro os dados
sae boa sorte
salto na lancha
bailando a música.

Hola Mariña
resposto hola
confunde nome
de lancha e moza.

A duquesa de Monte Loureiro, 10

 SABELA CATRO DEMOS

 

 Estiven lendo o informe dos detectives. Non hai dúbida: Alexandre é unha xoia. Dixenllo a miña sobriña onte.

 

 -Xo sei, tía Clotilde.

 -Entón se o sabes, ¿qué fas?

 -¿Qué queres que faga?

 -Anímalo para que che pida voda.

 

 A miña sobriña rise. Di que esos tempos xa pasaron. Agora as mulleres queren chegar a ser algo por elas mesmas. Volveme a falar dos seus cadros. ¡Mira que é soñadora! Atopou un home con cartos e non espabila. Se me vexo eu con vinte anos, xa estaba casada co Alexandre.

 

 -Volvemos a ter un boneco diante da cancela, duquesa.

 -Deixate de bonecos, Pepiño. ¿Non ves que estou ocupada? Teño que casar a miña sobriña.

 -Eu creo que ises bonecos están relacionados co home de Vigo.

 -¿Vas a decirme que a túa Denise nos manda a Alexandre? Se o manda, non puido mandar mellor cousa: un rapaz con cartos, empresa, boa familia,...

 -É socialista i é do Celta -di a miña sobriña.

 -Non importa, nena. Será socialista pero é rico.

 -Creo que imos a pelexarnos polo fútbol. Eu son deportivista.

 -Tamén eu. Verás que non hai problema falando de todo menos de fútbol, política e relixión.

 -De relixión temos que falar, tía. Eu os nosos fillos teños que bautizar.

 

 A min Eviña desesperame. Ten ó home da súa vida á porta, e ¿pensas que sabe pillalo? Non, ela anda a darlle voltas á noria. Aínda non casou e xa pensa nos fillos.

 

 Se lle falo da miña voda co duque de Monte Loureiro espántase. Foi moito escándalo. Os meus irmáns non me volveron a falat dende entón. Decían que fixera como unha mala muller. Nada máis lonxe da realidade. Simplemente busquei un solteirón con cartos, gostoume, gosteille e pedinlle voda a cambio de cama. En dous días arranxou os papeis para poder casarnos. Cando chegei á casa dos meus pais cun home e un anel no dedo, botáronme fora. As cousas non se facían así, según eles.

 

 Tampouco se fan como as fai Eva. Istes días anda a pintar unha bruxa con basoira de pao, sombreiro de tres picos e saia rachada.

 

 -¿Quén é isa muller? -pregunteille.

 -É a mala peroa que non me deixa expoñer na Galería Sete Muiños.

 

 Contame que se chama Sabela Catro Demos i é filla do dono dun xornal de Madrid.

 

 -Dime cal é ise xornal.

 -¿Qué queres facer, tía?

 -Pecharlle o xornal ó pai da Catro Demos. Falarei co meu Uxío para que llo pida a don Bieito.

 -¿Qué lle vai pedir? ¿Oracións?

 -¡Ai, Eviña! Ti non sabes coma funciona iste mundo, nena. Hai que morder antes que te rabuñen. Cando che dan un couce, cortalles o pescozo.

 -Non digas disparates, tía.

 

 Non digo máis. Anoto na miña axenda o asunto da Catro Demos. Ben sabe Deus, que si é ela quen lle nega unha exposición a miña sobriña Eva, eu farei todo o posible para que don Bieito chame ó embaixador a consultas polo xornal do pai. Non me importa o que escriba ise home, pero si ten unha mal filla, non pode sacar un xornal á rúa. Meten crispación no país as novas escritas por xente ruín.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

Festa rachada con Hércules

Hoxe hai festa
¡todos á mar!
miro se estás
eiqui ti estás.

Non penso máis
a lancha á mar
veña a remar
pra lle gañar.

Hércules rema
ondas elixe
todo arreo
é mal camiño.

¡Ai! Tropezo nel
sauda coa man
é o destino
ven paseniño.

Sego remando
él xa me segue
alza a bandeira
verde e vermella.

Arredor de min

Se ti souperas
e non sabes
¡meu pobre!
mellor non sepas.

Ten fe en ti
saborea o mel
desta abella
que fai colmena.

Se ti souperas
¡ai, meu neno!
despertarías
pero non, segue.

Chupa a rosa
do monte aberto
pensas en xardín
¡meu pobre!

A rosa é de toxo
o toxo é do monte
a abella é guerreira
guerreira do monte.

A duquesa de Monte Loureiro, 9

  UN HOME CON CARTOS

 

 Cando vin a Alexandre entendín porque Eviña está tan namorada del: é un empresario con moito futuro. A miña sobriña gostanlle os empresarios.

 

 Alexandre bicoume a man. ¿Sería o que lle fan á condesa? A min un bico na man sabeme a rancio. Dinlle unha apreta e biqueino nas meixelas, coma sempre se fixo nesta cidade e tamén en Monte Loureiro, a terra do meu difunto.

 

 A miña sobriña falaba coma unha metralleta en cinco idiomas. Quedei abraiada. Galego, castelán, inglés, francés, italiano, catalán,... O de Vigo respostaba en todos os idiomas menos en galego.

 

 -Llevo poco tiempo en Galicia, condesa. Nací en Madrid y viví muchos años en el extranjero. Estudié en Washington.

 -¿Con unha das miñas becas? Eu mando todos os rapaces galegos a Norteamérica. Mandanme unhas postais preciosas da estatua de Libertade polo Nadal.

 -A mí me pagaron la carrera mis padres.

 

 ¡Carallo! Era rico. Deixeino falar. Canto máis me contaba, máis me gostaba para a miña sobriña. Aquel habíao que pillar. Eu estaba disposta a disfrazarme de condesa as veces que fixera falla.

 

 -Trae más langostinos, Pepe.

 -Trae viño tamén.

 

 Eviña non sabe como conquistar un home, pero eu aínda non esquencín as artes da pesca.. Se o duque de Monte Loureiro caeu ós meus pés cheo de vasos de albariño, Alexandre tamén a de madurar co mesmo viño.

 

 O terceiro vaso empezou a falar dos seus proxectos para Galicia. Quería convertirse no segundo Amancio Ortega. Emocioneime. A miña Eviña ía ter un home multimillonario.

 

 -El futuro está en las nuevas tecnologías, condesa.

 -¿Vas a mercar Microsoft?

 -Eu financio ós informáticos.

 -Xa falas galego.

 -Pouco. Mi padre es andaluz y mi madre gallega.

 -Decías que financiabas ós informáticos.

 -Teño unha empresa de capital risco.

 

 Seguín enchendolle o vaso de albariño. Eu de capital risco non sabía nada. O único que sabía, e sei, é que Alexandre ten cartos, e eu heino casar coa miña sobriña Eva.

 

 Obrigeino a quedar a dormir na miña casa. Non estaba para conducir.

 

 -En hora y media estoy en Vigo, condesa.

 -Chamame Carmela, fillo.

 -Doña Carmela.

 -Só Carmela, que es o noivo da miña sobriña Eva.

 

 O meu asistento Pepe levouno o cuarto dos convidados. Xa case non se tiña de pé.

 

 -Eviña, agora é o momento.

 -¿De qué, tía?

 -De firmar o matrimonio. ¿Chamo ó notario?

 -O notario é pra facer testamento.

 

 ¡Deus! Ista nena non aprinde. Se eu non tivera máis espabilación que ela, non sería a duquesa de Monte Loureiro.

 

 -Se me permite, duquesa,...

 -Di, Pepiño.

 -Antes de casar a Eva debe mirar de onde lle saen a ise home os cartos.

 

 O meu asitento Pepe tiña razón. Hoxe leveille o encargo a unha axencia de detectives que hai na praza de Pontevedra. Dixeronme que eu dous días xa me teñen un informe sobre o pasado de Alexandre.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

O amor de Hércules

Princesiña, ti namorasme
cala Hércules que non sabes
son a que te toleaba
os xoves e algún martes.

Os sábados ti agadabasme
e eu corría os teus brazos
alguns luns tamén atopabamos
algún tempo mal roubado.

Eu recordo un só día
era xoves non sei data
era mañán de mar calma
cando naufragou o barco.

Quisen nadar e non puiden
ti fuxías espantado
tiveches medo das ondas
que me saían da alma.

Quedei na area tirada
busqueite en todolos barcos
disfraceime con mil traxes
todos me quedaron grandes.

A duquesa de Monte Loureiro, 8

 ALEXANDRE

 

 Quen tamén se namorou foi a miña sobriña Eva. Está toliña. Paso o día conectrada o Internet ise.

 

 -Eviña, filla, sae de ahí que teño que escribirlle un mail o Uxío.

 -Axiña, tía. Mi chico se va a conectar al messenger y tenemos muchas cosas que hablar.

 

 Eu escribo cos dez dedos, pero non acabo a tempo. Salta o messenger. Eva está fora pintando. ¿Por qué non votarlle unha ollada o noivo da miña sobriña? Abrin a ventaniña... Era igualiño o meu cuñado. Máis xoven, pero igualiño. Eche ven certo cas mulleres namoramonos de homes que se semellan aos nosos pais.

 

 -Deixame libre, tía. Xa está Alexandre conectado. ¿Non lle dirías nada, verdade?

 -Deus me libre. Loito non levo polo meu duque, pero aínda non lle fun infiel.

 

 A miña sobriña teclea, pon a cámara do ordenador, bica a pantalla, fala co home da imaxen. Endexmáis pensei que esta nena se namorara tanto.

 

 -Denise hoxe puxo un boneco na cancela, duquesa. Hai que ter coidado -di o meu asistento Pepe.

 -Non hei ter máis coidado cos outros días.

 -Cambiou o meigallo.

 

 Pois parece que sí. Tivemos un día ben tranquilo, sen xente depresiva á porta. Eu xa estaba cansa de decirlles que son a duquesa de Monte Loureiro e de curandeira non teño nin o nome.

 

 -Tía, tes que facerme un favor grandísimo.

 -Non me metas medo, Eviña, que o último favor que fixen saeume ben caro. Aluguei unha neveira e acabei maldita.

 -¿Invitarás o meu mozo a xantar un día distes?

 -¿E logo non llo podes levar a túa nai?

 -Xa sabes coma é mamá, tía. Se non hai data de voda no recibe.

 -Invitao cando non esté ela.

 -Papá dirialle que metin un descoñecido na casa. Xa sabes que él polo ulido sabe se tivemos visita.

 

 Accedín a invitar o noivo da miña sobriña. Hai que axudala , carallo. Ela non ten culpa dos pasi que lle tocaron. Miña irmán é máis recta cun pao de buxo e o meu cuñado non sabe defender a filla. Se ise rapaz de Vigo é unha boa persoa, ¿qué problema hai pra darlle un xantar?

 

 -Teño que pedirche outro favor, tía.

 -Pide, nena.

 -Dixenlle o meu noivo que eras a condesa.

 

 Tremaronme as pernas. Eviña decía que tiña que caracterizarme. ¿Quén pensaba que era eu? ¿Helen Mirren? Non, eu á condesa na interpretaba. Endexamáis me vestín de negro e non o vou a facer agora.

 

 -Alexandre quere coñecer á condesa. Ela pode financiarlle un proxecto empresarial moi importante para Galicia.

 -Eu pola miña terra fago o que sexa preciso, pero cartos non poño. Os investimentos hai que facelos con tino.

 

 A miña sobriña di que no teño que poñer un peso. O vestido negro mercamo ela. Eu só teño que falar de economía con Alexandre. Quitame o medo. Se soio é falar, ben falo.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

O amor de Hércules

O entroido non me gosta
pero sempre poño traxe
disfrazome de princesa
rodeandome de paxes.

Hércules sempre me atopa
sen recoñecerme fala
conversa mentras eu rezo
pra co entroido remate.

Un dulce dun día é pouco
se hai fame todo o ano
eu teño fame dos días
que non sei porque pasaron.

A duquesa de Monte Loureiro 7

O meigallo pilloume. Teño todos os días unha cola de xente á porta. Non hai seito de convencelos de que teñen que ir a curalos seus males á casa de Denise.

-Veño de parte da señora Rosa.

Todos envíamos a descoñecida que levou a boneca que puxo Denise no meu xardín. Todos queixanse de depresión. Nunca pensei que na Coruña houbera tanta tristura.

A brasileira ponse na fiestra do segundo piso do chalé ollando os clientes que lle escapan. Como segamos así, non sei con que vai a pagar o aluguer. O home deixouna, e ela gaña a vida facendo amarres e curando doenzas.

-Denise quere volver conmigo -di o meu asistento.
-Agora querete polos cartos, meu neno. Ti es mileurista e ela non gaña un peso.
-Eso penso eu, duquesa.

Outra que non fai un peso e amiña sobriña Eva. Agora pinta as persoas tristeiras que se achegan a miña casa.

-A miña obra pictórica semellase a de Van Gogh.
-Nunca dixeches unha verdade máis grande, Eviña. Non sei se acabaras tola coma Van Gogh, pero vender non vendes nin unha estampiña.
-Xa venderei, tía.
-Tes que promocionarte, nena.

O meu asistento ofrecese para vender os cadros.

-Vender polo miúdo é doado, duquesa.

Intenta vender o retrato que lle fixo Eva o meu fillo crego e non hai maneira. Os meus visitantes só queren un remedio para sanar da depresión.

-Mira, mamá, es Lutero -dille unha nena á nai.

Santiguome. O meu Uxío é o crego mási leal ó Vaticano que ten Bieito XVI.

-¿Cánto me da polo cadro, señora?

Eva arrincalle o cadro das mans o meu asistento. Ela non quere esmola. Unha pintora importante ten que ter dignidade.

-Ninguén dubida da túa dignidades, Eviña. Antes de pedir pasas fame.
-Nunca pasei fame, tía.

Quen tampouco debe pasar fame aínda é Denise. Ten cartos para mercar todolos días un par de bonecas que me pon diante da cancela. Eu doullas os de Cáritas. Hai moitos nenos sen xogetes no mundo.

A xente non deixa de achegarse a miña casa. Xa me acostumei a sona. Creo co día que deixen de vir a verme vou a sentilo ben.

O domingo a brasileira marchou cedo e volveu pola noite cun home.

-Denise atopou mozo, duquesa.
-Falla lle fai un home que a manteña.

O meu asistento quedou cavilando. Seguro que pensaba que aquel barbudo pequeno non era tan elexnte coma él. Eu tamén o penso. Non é porque Pepiño sexa o meu asistento, pero é moi bo mozo.

Arredor de min

Unha comisión por algo
pero o algo non é nada
todo é votarlles cartos
pros beneficios medrados.

O negocio dos negocios:
banco onde botan cartos
se os levas non dan nada
se os traes os pagas caros.

Ven xaneiro sen rebaixas
as comisións van a alza
o xuro din que o soben
por iso do interbancario.

¿E en xulio? ¡Outro tanto!
declaran beneficios altos
exprimiendo ós clientes
servos en todolos bancos.

Arredor de min

 

Un roto pra un descosido
pero o texido é distinto
a miña tela é nova
a do roto xa antiga.

Levanse as antiguedades
eche un bo anticuario
cando herde ises cadros
farei unha boa subasta.

Pelexarei pola herdanza
con un par de avogados
o meu prezo é moi alto
eiqui non quero rebaixas.

Non fagan vostedes caso
non creo que chege a tanto
xa ando buscando outro
pra deixalo sen deixarme.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

A duquesa de Monte Loureiro 6

A BONECA DO XARDÍN

Voulle ter que prohibir a miña sobriña Eva pintar na miña casa. Onte pasou o día pinta que pinta ahí fora. Eu pensei que pintaba unha paisaxe. Coma os sus cadros non me gostan nadiña, non me acheguei a ver qué era o que metía no lenzo. Entereime cando oín os berros do meu asistento.

-¿Qué che pasa, Pape? Como berres así van vir os grises a deterte.
-Por favor, tía Clotilde. Os grises xa non existen. ¿En qué mundo vives?
-No mesmo que ti. ¿Qué lle pasa o meu asistento?

Pepe berraba, brincaba, maldecía. Toleara. Lembrei que non lle pedira un certificado médico cando o contratei. ¿Sería esquizofrénico? Deus me libre dun tolo.

-Deixa a boneca, Pepe -decialle a miña sobriña-. Aínda non rematei o retrato.
-¿De onde quitaches esa boneca, Eviña? ¿Trouxechela ti?
-Atopeina no xardín, tía.

Quisen collela, pero o meu asistento na soltaba.

-É un meigallo.
-¿Qué dis, Pepe?
-¡Meiga fora!
-Alabado sexa o Noso Señor, que estás ben tolo.

Eva arrincalle a boneca das mans. Era unha boneca dunha Cadea Cen. Meiga sería, pero poucos anos valera.

-¿Non vedes que ten un coitelo cravado no pescozo? Denise fixonos budú.

A boneca tiña un coiteliño do postre atado cun laciño rosa á cabeza. Pobriña. Quiteillo. O meu asistento volveu a berrar.

-Eu quero rematar o retrato -queixabase Eva-. Estou a pintar unha obra xenial.

A xenialidade de Eva era unha boneca voando tras un coitelo prateado que non se deixaba pillar. ¿Quén lle ía mercar semellante cadro?

-¿E ista a casa da curandeira?

Sobresalteime. Unha muller de negro dos pés á cabeza estaba no meu xardín. ¿Habría deixado Eva a cancela aberta?

-¿Qué enfermidade ten vostede?

Volvin a sobresaltarme. A miña sobriña preguntaballe á descoñecida polos seus males coma un médico. Ela dixolle que tiña depresión.

-A depresión curase atopando un hobby para encher os días.
-Ou indo a contarllo á curandeira -interviu o meu asistento Pepe-. Aquela é a súa casa.
-Prefiro falar con ista rapaza.
-¡Non! Iso non cho consisto, Eviña. Unha cousa é que te adiques a pintar cadros, e outra moi distinta que te metas a curandeira.

A descoñecida marchou. Eva acompañouna o seu coche. Nunca me fai caso de todo. Dislle que non, e ela fai medio sí do non.

-¿Onde está a boneca, duquesa?
-Pois non sei, Pepiño.
-Desapareceu.
-Os meigallos sonche así: veñen e van.

Cando Eva me contou que lle regalara a boneca á descoñecida, encolleuseme o corazón co medo.

Arredor de min

Vintecinco anos arriba
do ocaso ó horizonte
dunha esquina a outra
eiqui eu ali o outro.

O amor non ten idade
a amistade é o comenzo
terei netos adoptados
se non escapo a tempo.

Arreglase no barbeiro
recortando a idade
os anos van caendo
gillotinando as canas.

Ten unha boa conversa
que xa me vai namorando
máis virtudes xa lle vexo
pra maridar nos altares.

Non te debes namorar
non se debe namorar
porque os vellos non deben
con mozas novas casar.

O amor de Hércules

Nos espellos buscote
atopando espellismo
de ti mesmo imaxe
desencaixando recordo.

Non estás, Hércules,
abro a venta nun eco
calado nun xuramento
ferido de adeus negro.

Peor é verte pasar
calar un hola Hércules
prendido no pasado
que sabe a bágoas.

Sego buscándote
quero clonarte axiña
fotocopiarte en ti
recuperándote noutro.

Prohiben a clonación
¡non! ¡só unha vez!
teño que clonalo
a Hércules nun clon.

A duquesa de Monte Loureiro 5

AS MALDICIÓNS

Os cartos botante a perder. Nunca tes dabondo. Canto máis tes máis queres. ¿Qué falla tiña eu de alugar unha neveira? Tentoume o demo.

Agora teño un frigorífico menos. Non é que me falle espacio, pero dame repelús.

-Vou a pintar istes limóns, tía -dixo a miña sobriña Eva-. Farei o cadro da miña vida. Un bodegón que pasará á Historia.

A única historia é que ven todolos días, abre a porta do combi, monta o cabalete e, en cinco minutos, teño o Polo Norte instalado na cociña. Eva pinta con guantes e bufanda de lán. O meu asistento abre e cerra a porta do frigorífico, preocupado pola conservación dos amores amarrados.

-Señorita, hai que ter a porta pechada. Os limóns necesitan frío.
-Non me chamo señorita. Son Eva a Picassa.
-¿Qué dis?

Os meus oídos estalaban. "A Picassa". ¿Qué futuro pensa ter esta rapaza cun seudónimo tan cutre? Nin sequera é orixinal.

-Serei a Picassa do século XXI.
-Non sei se vivirei para velo, filla. O teu curmán no quere chegar a bispo e ti soñas con ser pintora.
-Mira -di sinalando o cadro que está a pintar-. ¿Non ves a innovación da técnica?

Eu vía unha pirámide de limóns podres. Eva é máis pitonisa que pintora.

Os limóns foronse perdendo. O meu asistento non cria deixarme tiralos. Vaia se os tirei. É tan certo que remataron no caldeiro verde, coma que eu son a duquesa de Monte Loureiro. A esta hora xa deberon reciclalos en compost.

-¿Qué lle imos decir a Denise , duquesa?
-Que traiga máis.
-Os amarres foron pro carallo.

A Denise non lle disemos nada, ni ela preguntou polos limóns. Todalas mañáns chovenlle os clientes á porta. Na Coruña parece que a xente precisa amor.

-¿Onde están os limóns, tía?
-Creo que na Cheirona.
-¿Tiracheos? Vaiche caer unha maldición.
-Non sexas apocalíptica.

A maldición caeume a mañán seguinte. Denise veu a desatar unha parella de limóns porque non lle pagaran o segundo prazo do amarre os representados.

-¿Onse están os meus limóns?
-Reciclados en compost.
-¿Tirounos? Non lle pago o aluguer da neveira e maldigoa cun divorcio.

Rinme. A min xa me divorciara Deus. Saiume de balde o papeleo. O meu xeral levouno unha onda na praia de Santa Cristina. Sabía nadar, pero foi igual.

-Denise deixoume, duquesa.
-Non te preocupes, Pepiño, o mundo está cheo de mulleres.

E de homes tamén. Eu non me volvin a casar porque cun home nesta vida xa tes dabondo.

-Votoume unha maldición.
-¿Non me digas?
-Sí, duquesa. Desexoume que non tivera fillos.

Pensei que máis que unha maldición era unha bendición. ¿Para que queres fillos? Son unha carga moral para toda a vida.

Arredor de min

 

Fuxo de min en min
pulindo pintura
escondo a alma
baixo o maquillaxe.

Reinvento pantasma
pintando os rasgos
con outro peiteado
disfrazo pantasma.

Outra vida toca
na eterna tómbola
nun sobriño rosa
tocame ser outra.

Pinceladas esculpen
a estatua noutra
o marmol mantense
a pintura é outra.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

O amor de Hércules

 

Soñemos, Hércules
voemos imaxinariamente
dime o que queres.

Quero ser rico
e famoso por proxecto
de traballo sete.

Dame un mareo
a mar no ceo
as nubes caen
a lúa aterra.
¡Toleou Hércules!

Sinala os poemas
que ainda non inspira
¡Famoso por eles!

A miña poeta
dime lendo no oráculo
da crónica en verso.

Dame un mareo
¡se fora certo!
él sería o muso
eu a súa poeta
agora é muso
destos meus versos.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

A duquesa de Monte Loureiro 4

ALUGANDO A NEVEIRA

É moito disparate o que estamos a vivir ca brasileira de enfrente. O meu asistento Pepe estará namorado dela, pero eu maldito amor sinto. Cando me ergo xa ten xente á porta. Miña avoa sempre decía cos cartos doados saen caros e eche ben certo.

O lúns tivemos o primeiro escándalo. Un home sesentón berraba coma se o levara o demo. Decía co deixara a muller.

-Estivoche ben -decialle a brasileira dende a ventá da segunda pranta do chalé-. Non quiseches pagar o segundo prazo de meu traballo.

Nese momento chamou o meu fillo crego. Pepe colleu o teléfono, e o meu rapaz enterouse do novo negocio que temos enfrente da casa.

-Mamá, no puedes vivir al lado de una bruja.
-Cada unha vive na súa casa, fillo.
-Es un escándalo. Hablaré con el alcalde.
-Nin se che ocurra. O alcalde anda moi ocupado cas eleccións.
-Me refería a Paco, nuestro embajador ante la Santa Sede.
-Non molestes a ninguén, fillo.
-No puedo ir por ahí, mamá. Si pudiera..., pero no; es imposible. Don Benedicto está escribiendo una nueva enciclica y yo se la paso a ordenador.

O meu fillo pasalle coma a miña sobriña Eva: é un soñador. Se non choras non mamas. Eles non choran, soñan. Pasalles a vida nun soño e cando despertan, o sol xa vai lonxe. Hai que pedir, carallo. ¿Qué fai Uxío de crego-secretario de Bieito XVI? ¿Non lle pode decir co nomee bispo da Coruña?

-Querialle pedir un favor, duquesa.
-Pide, Pepiño, se non é un favor moi grande concedocho desexo.
-A vostede sobralle unha neveira.
-Alto ahí. Nesta casa non sobra nada.
-Xo sei, duquesa. Vostede ten tres combis. Podelle alugar un a Denise.
-¿Cánto me paga?
-Dous centos euros ó mes.
-Trescentos.
-Dixo que máis de douscentos non pagaba.

Denise ven a merendar e regateamos o prezo. Chegamos a un acordo antes de rematar o café. Douscentos oitenta euros pagaríame cada mes por encherme a neveira de limóns atados.

-Mañán ven a caseira. Quere mirar a casa antes de renovalo contrato, e non quero que atope os amarres.
-¿Non sabe a que te adicas?
-Non, duquesa, hai profesións que é mellor non decilas.

Entendocha ben. Eu tampouco lle digo a moita xente que teño un fillo crego. Nun mundo ateo non se pode presumir dunha sotana na casa. Ademáis, pouco hai de que presumir. Se aínda fora bispo...

-¿Quere que lle lea o tarot, duquesa?
-¿Cánto me vas a cobrar?
-A primeira tirada non a cobro.

Denise barallou as cartas, púxoas boca abaixo, boca arriba, volveu a barallalas, estendeunas enriba da mesa da cociña,...

-O seu fillo vai ser bispo.
-¿Da Coruña?
-Sí, sae clarísimo.

Biqueina. O meu Uxío vai ser o primeiro bispo da Coruña.

O amor de Hércules

 

Cando vexo unha pomba
temo unha mensaxe curta
Hercules aínda me escribe
cando non atopa a outra.

Eu soio lle envío versos
escritos en outro idioma
regados de rebeldías
por vinganza de amores.

En castelán os meus versos
en inglés as cartas longas
con letriñas de imprenta
dentro dun sobriño rosa.

Cando vexo unha pomba
si é branca él ma envía
unhas veces con mensaxes
outras veces só pra verme.

---

LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

Arredor de min

Muñequita linda
con tu vestidito
y tu sonrisita
bailas muy bonito.

¿Eu? ¡Non!
son muller tomado armas
cas verbas cravo espadas
desatando tempestades
non hai home que me gañe.

Muñequita linda
tú tan femenina
lloras alegrías
emociones lindas.

¿Eu? ¡Non!
Son muller igualitaria
defendendo igualdades
non choro emocionandome
un te quiero para amarme.

Bonequiña linda
deixa o teu marido
que lave e planche
e aguante os fillos.

A duquesa de Monte Loureiro 3

O DESTINO

Pepe parece que está namorado. Contar non me contou nada, pero atopei no frigorifico un par de limóns atados cuhna cintiña rosa que debeunos poñer él. ¿Quén será ela?

Estiven cavilando todo o día. Pola noite veu a cear a miña sobriña Eva. Fala coma unha metralleta.

-Eu creo co meu destiño é ser pintora. O destino cumprese ou mási cedo ou mási tarde. Mamá non cre nesa tendencia que eu sinto na miña vida. Di que estou tola. Non, non me chama tola; chamame ignorante.

-Eviña, filla, ¿non tes mellor tema de conversa? A min o destiño dame medo.
-O teu destino foi ser duquesa de Monte Loureiro. Casaches con duque.
-Non me fales dese condeado que me deixou viúva aos trinta anos cun fillo de dez.
-Era o teu destino, tía. Se non o fora, o tío viviría, chegaría a vello, iriades de vacacións a Benidorm todolos veráns,...
-Cala, nena. Case prefiro ser viúva dun morto que estar casada cun home aburrido.

Certamente o duque de Monte Loureiro non era aburrido. Divertiate a sustos. Ía pesacar todolos domingos e non volvía ata ol lúns pola mañán. Cando pensabas que morrera, aparecía.

-O destino de Uxío foi ser crego.
-Non foi moita cousa. Case prefería un fillo militar que pesacara os domingos troitas como facía seu pai.

Doiamae a cabeza de tanto destino. ¿Por qué a xente preocuparase tanto do descoñecido? A miña sobriña Eva ben faría esquencendo os pinceis e adicandose a algo de probeito. Os seus cadros meten medo. Pinta uns mares misturados co ceo que parecen o inferno desatado nunha catástrofe.

-Se me permite, duquesa...

¡Ai! O meu asistento quería decirme que era a súa moza. Iso sí que me interesaba. Esquencinme da dor de cabeza e púxen as orellas cara él.

-¿Estás namorado, Pepe?
-Bueno..., quería decirlle,...
-Di, rapaz. Xa ía sendo hora de que atoparas a túa media laranxa. Tes cuarenta anos, fillo. Pero os limóns que ataches no meu frigorífico hai que comelos antes de que se perdan.
-Non se poden comer, duquesa.
-Esprimiremolos na rosa que facemos os domingos.
-Tampouco. O destino non se debe rachar.

Case me da un mareo. O meu asistento tamén cria no destino. Non, eu outra conversa sobre o que virá na aguantaba.

-¿De quén andas namorado?

Pepe di co seu destino é a brasileira que vive no chalé de enfrente.

-¿A separada?
-Está anulada pola Rota.
-Entón podedes casaros pola Igrexa.
-Non fai falla. Estamos ben así.
-¿Foi ela a que che ensinou a atar limóns?

O meu asistento di que Denise gaña a vida facendo amarres. Ágora entendo porque sempre ten tanta xente á porta. Debe andar amarrando media Coruña á outra media.