MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

miércoles, 4 de abril de 2007

A duquesa de Monte Loureiro, 9

  UN HOME CON CARTOS
 
 Cando vin a Alexandre entendín porque Eviña está tan namorada del: é un empresario con moito futuro. A miña sobriña gostanlle os empresarios.
 
 Alexandre bicoume a man. ¿Sería o que lle fan á condesa? A min un bico na man sabeme a rancio. Dinlle unha apreta e biqueino nas meixelas, coma sempre se fixo nesta cidade e tamén en Monte Loureiro, a terra do meu difunto.
 
 A miña sobriña falaba coma unha metralleta en cinco idiomas. Quedei abraiada. Galego, castelán, inglés, francés, italiano, catalán,... O de Vigo respostaba en todos os idiomas menos en galego.
 
 -Llevo poco tiempo en Galicia, condesa. Nací en Madrid y viví muchos años en el extranjero. Estudié en Washington.
 -¿Con unha das miñas becas? Eu mando todos os rapaces galegos a Norteamérica. Mandanme unhas postais preciosas da estatua de Libertade polo Nadal.
 -A mí me pagaron la carrera mis padres.
 
 ¡Carallo! Era rico. Deixeino falar. Canto máis me contaba, máis me gostaba para a miña sobriña. Aquel habíao que pillar. Eu estaba disposta a disfrazarme de condesa as veces que fixera falla.
 
 -Trae más langostinos, Pepe.
 -Trae viño tamén.
 
 Eviña non sabe como conquistar un home, pero eu aínda non esquencín as artes da pesca.. Se o duque de Monte Loureiro caeu ós meus pés cheo de vasos de albariño, Alexandre tamén a de madurar co mesmo viño.
 
 O terceiro vaso empezou a falar dos seus proxectos para Galicia. Quería convertirse no segundo Amancio Ortega. Emocioneime. A miña Eviña ía ter un home multimillonario.
 
 -El futuro está en las nuevas tecnologías, condesa.
 -¿Vas a mercar Microsoft?
 -Eu financio ós informáticos.
 -Xa falas galego.
 -Pouco. Mi padre es andaluz y mi madre gallega.
 -Decías que financiabas ós informáticos.
 -Teño unha empresa de capital risco.
 
 Seguín enchendolle o vaso de albariño. Eu de capital risco non sabía nada. O único que sabía, e sei, é que Alexandre ten cartos, e eu heino casar coa miña sobriña Eva.
 
 Obrigeino a quedar a dormir na miña casa. Non estaba para conducir.
 
 -En hora y media estoy en Vigo, condesa.
 -Chamame Carmela, fillo.
 -Doña Carmela.
 -Só Carmela, que es o noivo da miña sobriña Eva.
 
 O meu asistento Pepe levouno o cuarto dos convidados. Xa case non se tiña de pé.
 
 -Eviña, agora é o momento.
 -¿De qué, tía?
 -De firmar o matrimonio. ¿Chamo ó notario?
 -O notario é pra facer testamento.
 
 ¡Deus! Ista nena non aprinde. Se eu non tivera máis espabilación que ela, non sería a duquesa de Monte Loureiro.
 
 -Se me permite, duquesa,...
 -Di, Pepiño.
 -Antes de casar a Eva debe mirar de onde lle saen a ise home os cartos.
 
 O meu asitento Pepe tiña razón. Hoxe leveille o encargo a unha axencia de detectives que hai na praza de Pontevedra. Dixeronme que eu dous días xa me teñen un informe sobre o pasado de Alexandre.



LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

LIBROS