MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

lunes, 21 de mayo de 2007

A duquesa de Monte Loureiro, 20

 A SOGRA DE EVA
 
 A nai de Alexandre chegou a miña casa vestida dos pés á cabeza de Armani e cheirando a Chanel nº5. Traía nas orellas uns pendientes de ouro con diamantes, un anel na man dreita a xogo e ningunha xoia máis.
 
 -Encantada, condesa... Es muy amable al recibirnos en su casa. ¿Sabe que no se parece usted nada a la de las fotos?
 -As fotos dos xornais son moi malas , Margarida.
 -Perdón, me llamo Margarita.
 -Margarida, Margarita,... ¿qué máis ten ? Imos a ser parentes en agosto ou quizáis antes.
 -¿Parientes?
 
 ¿Aquela muller non sabía co seu fillo casaba con Eva no vran?
 
 -Mi tía se siente emparentada con todos los jóvenes gallegos a los que ayuda con sus inversiones.
 
 Eva non sabe nin vender cadros nin pillar home. Senteime á mesa i empezamos a comer. A nai de Alexandre falaba de viños, colleitas, anos...
 
 -Iste albariño é o mellor viño do mundo -dixen ó ver que ela no alababa.
 -¿El albariño? No, por Dios. El mejor vino es el burdeos.
 -¿Ti es galega ou francesa?
 
 A de Vigo palideceu.
 
 -No hablo gallego porque en mi colegio no lo enseñaban. Estaba prohibido.
 -¿A qué colexio fuches?
 -A la Compañía de María. Es un buen colegio. Ahora tienen clase de gallego.
 -Pois ise colexio tan bo fixo unha francesa en Galica: no habla gallego, no le gusta el albariño y bebe vino francés.
 -¡Qué simpática es usted! -riu Alexandre.
 
 A miña sobriña tiña as mans na cabeza. A de Vigo acabou rindo despois de pensar se tiña que rir ou chorar. Tamén podía ergerse e marchar. No fixo. Comeu a paella de nécoras coma se nunca na súa vida vira comida diante. Nin o gato deixa os pratos mías limpos. O albariño non era burdeos, pero encheu un vaso tras outro ata rematar media ducia de botellas. Aproveitei a súa ledicia etílica para falar do que importaba.
 
 -Imos asignar un contrato, Margarita.
 -¿La inversión de los edificios inteligentes? Lo firma Alexandre. Yo sólo soy la asesora financiera de Inversiones Capital Riesgo Paxariño.
 
 Un bo risco sí que era. ¡La madre que la pario! A miña Eviña levaba unha sogra que na quixera nin pra un inimigo. Pero Alexandre ten cartos i hai que pensar no futuro. Berreille o meu asistento que trouxera papel e bolígrafo.
 
 -¿Sabe o que vai facer? -preguntoume achegado a miña orella esquerda.
 -Ti deixame a min, meu neno.
 
 Escribiu rápidamente un consentimento de matrimonio con dúas testimuñas: eu maila nai do noivo. A Pepiño no puxen porque non estaba dacordo co que alí se facía.
 
 -Asinade todos.
 -¿Quiere saber como firmo, condesa?
 
 A de Vigo doulle a volta a folla e fixo un garabato que me deixou abraiada. As monxas da Compañía de María ensinan a facer signaturas ben grandes. Os de colexio público facemos signaturas pequeniñas. Non seremos nada, pero chegamos a moito se cremos e nos deixan.



¡Descubre una nueva forma de obtener respuestas a tus preguntas!
Entra en Yahoo! Respuestas.

LIBROS