MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

miércoles, 2 de mayo de 2007

A duquesa de Monte Loureiro, 16

 TORCENDO A SORTE
 
 A miña sobriña foi a Madrid cos seus cadros e volveu no mesmo día.
 
 -Non hai nada que facer, tía. Non teño sorte.
 -¿Sorte? A sorte hai que roubala, Eviña. Mira para min: con un "sí, quero" pasei do proletariado á aristocracia.
 -Os tempos cambiaron.
 -Non, nena. Os tempos son os mesmos. Se non loitas, comente.
 -Levei os meus cadros a todalas galerías e non mos quiseron en ningunha.
 -¿Levabas cartas de recomendación?
 -Eu non quero padriños.
 -Pois sen padriños non hai bautizo. Por moi católica que sexas, se chegas a diante do crego cun neno sen padriños, non cho bautiza, e o cativiño vai pro limbo. É o que lle pasa as túas pinturas: están nun recuncho do inferno porque non te sabes vender.
 
 Eva conectase ó Internet. Non quere oír as miñas verdades. Prefire chatear co noivo e soñar. ¿Qué se gaña soñando? Nada.
 
 Mira Denise, co seu carniceiro pasou de inquilina a esposa propietaria do chalé. Discuten dabondo, pero aínda non chegou o sangue ó porto.
 
 -Dixenlle a Alexandre que esta semán expoño na galería Sete Muiños.
 -Menticheslle.
 -Sí, tía. Dabame vergonza decirlle a verdá.
 -Pois se non che gosta a verdá, tes que cambiala.
 -¿Cómo vou a cambiala? Non podo, tía. Pechanme todas as portas. NUnha galería atá se atreveron a decirme que non volvera por alí.
 -Pois a isa é a que vas volver. Se non queren unha taza de caldo van a ter un caldeiro. Mañán imos a perruquería e despois collemos o avión pra Madrid. Xa verás como a min me tratan ben.
 
 Eva di que non. Marcha coa súa tristura, paseándoa por dentro e por fora.
 
 -Hai que facer algo por isa nena, duquesa. Galicia está perdendo a súa mellor pintora.
 -Tes razón, Pepiño. Teño que cavilar unha solución, pero ten por seguro que a miña sobriña chegará a ser a mellor pintora do mundo mundial. ¡Cómo me chamo Clotilde!
 
 Paseis a noite sen dormir. Quería cavilar e non podía. É máis doado axudarte a ti que axudar os outros. Eu tamén fun unha rapaza sen futuro, pero soupen gañalo. As miñas compañeiras deixaron a beleza traballando na escravitude doméstica, mentras eu cada día estou mellor moza porque casei ben e enviudei mellor. Deus teña o duque de Monte Loureiro a súa veira no Ceo. O meu difunto foi o mellor trofeo que puiden atopar.
 
 A idea xenial douma o meu asistento no almorzo:
 
 -¿Por qué non lle pide a don Uxío que leve os cadros da súa curmán pro Vaticano?
 -¡Iso vou facer! Grazas, meu neno, pola idea. Dúas cabezas pensan mellor que unha.
 
 Chamei o meu Uxío. O único pero que puxo foi que non foran pinturas escándalosas.
 
 -Tranquilo, fillo. Non che hei de mandar ningunha muller moza pintada espida.
 
 O meu fillo é un crego moi católico de Dios. Non sei a que agarda don Bieito para nomealo bispo da Coruña.



LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

LIBROS