MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

viernes, 1 de junio de 2007

A duquesa de Monte Loureiro, 22

 UN NOVO AMOR
 
 Onte fun á praia e atopei o amor. Non teño verbas pra contar o que sinto. Tampouco teño tempo para disfrutar cos recordos dun día inolvidable. O meu asistento leva toda a semán preocupado por Eva.
 
 -A isa nena debeulle pasar algo, duquesa. Aínda non voltou de Madrid.
 -Só leva unha semán aló, Pepiño.
 -Dixonos que ía por dous días.
 -Onte coñecín ó conde de Talavera -confeseille-. No digas por ahí, pero estou namorada.
 
 O meu asistento puxo os berros en América. Decía que o Estado ía a quitarme a paga de viúva, co meu fillo íase enoxar conmigo, ca miña sobriña no entendería tampouco e o resto da familia pasaría moita vergonza cos meus amores pecaminosos.
 
 -Amar non é pecado, carallo. E delito tampouco.
 -¿Qué sabe dese conde, duquesa?
 -É guapiño como un sol. Alto, con bos músculos, rubio e ten trintacatro anos.
 -¡Xesús! Pode ser o seu fillo.
 -Non, meu neno, o meu fillo ten catro anos menos.
 
 Eva chegou esta mañán coa moral polo chan.
 
 -Non hai nada que facer, tía. Non teño sorte. O premio levouno outro.
 -¿Qué premio, miña nena?
 -O premio o mellor cadro de temática mariñeira.
 
 Amosoume a foto do cadro premiado. Era un retrato dun mozo remando no estanque do Retiro.
 
 -¿A isto chamanlle en Madrid temática mariñeira? Ben se ve que endexamáis viron o mar diante.
 -Pintouno un rapaz de Vigo.
 -¿Cómo dis, nena?
 -O cadro é dun pintor vigués.
 -Un traidor. ¿Dende cando un galego prefire o estanque do Retiro os nosos mares? Se ise traidor da nosa terra roubouche o premio da temática mariñeira, en Galicia podemos poñernos de loito e non quitar o vestido negro ata que Deus nos chame a súa veira.
 -A culpa é dos que llo deron, tía. ¿Mercaches un anel novo?
 -¿Gostache?
 -¿Non é o anel dos impares? Moi moderna es, tía.
 
 Quedei abraiada. O anel de turquesas é un agasallo do conde de Talavera. Teño que mirar no Internet iso do anel dos impares.
 
 -Non penso volver a presentar os meus cadros a ningún premio. Sempre premian ós amigos, tía.
 -¿E logo ti pensabas que premiaban os inimigos? Moito tes que aprender, miña nena.
 -Xa vou aprendendo, tía. Ista vez aprendiu cos soños son pesadillas.
 
 Eva montaba o cabalete, preparaba o lenzo para outro cadro, collía os pinceis, volvía a pintar. Deixeina soa. Fun para a miña habitación e chorei por ela o que nunca chorei por min. Os meus soños nunca foron pesadillas: quisen un duque e caseime con él, quisen cartos e teñoos, ata teño un novo amor que non busquei.



LLama Gratis a cualquier PC del Mundo.
Llamadas a fijos y móviles desde 1 céntimo por minuto.
http://es.voice.yahoo.com

LIBROS