En dúas linguas

 

Yo me presenté como poeta
y él no creyó mi profesión.
Le parecía cosa de Planetas,
Cervantes aplaudidos
por Majestades regias,
nombres desconocidos
asociados a un cheque.

 

Pois non, meu neno, non.

 

Poeta é ser bohemia,
canalla con un verso
bailándoche no sangue
que ven do corazón.

 

Barajé ante sus ojos
las cuartillas que escribo,
destapé manuscritos
con mi nombre maldito,
dejé que contemplara
la flecha de mi firma.

 

Esta soy yo.

 

Eu son a que escribo de cote
entre catro paredes
esquecida e soa.

 

Eu son a que sae a ventá
cunha presa de froles.

 

Eu son a que vive nunha illa,
nista cárcere miña,
celda que non merquei.

 

Eu son canalla, bohemia e maldita
poeta ao meu pesar.

 

En dúas linguas

 

 

Sigo esperando
tu regreso,
amor mío.
No importa la distancia
porque sé que el camino
es un libro sin capítulo
para olvidos.

 

Eu agardo unha carta
cunha rosa máis un bico,
unha canción silenciada
na letra que ven escrita.

 

Eu agardo un anaco
contado da túa vida
para atalo a un anaco
da miña vida vivida.

 

Eu agardo sen presas
sentada a beira da ría,
debullando pensamentos
que van enchendo os días.

 

Te espero sin preguntas
con mis respuestas vacías,
no hay un por qué esperando
al porque explicativo.

En dúas linguas

 

 

 

Llegué a mi nada

y te vi,

y pensé que era cierto

que tú existías;

tenías un nombre,

decías el mío,

me llamabas reina,

raíña

raíña

e eu xa cría

que era a raíña

cun rei para amarme

da noite ao día.

Ti eras o rei,

eu era a raíña,

ergín un castelo

de pazo dos fillos,

puxenche de nome

don Juan queridiño

e perdín o norte

amando a cotío.

 

En dúas linguas

 

 

Podrás comprar mi mano,

hacer que firme

blancos contratos,

deslizar el oro

por mi anular,

plantarme un beso

ante el altar.

 

Pero o meu corazón no mercarás,

seguirá piando por outro lar,

suspirando polo príncipe perdido,

soñando co remate do axuar.

 

Pero o meu corazón será a pomba ceibe

voando pola cárcere da comodidade;

levará loito atá que asinemos

o contrato de isto é o remate.

 

Entón quitará o loito,

poñerá roupa nova,

irá cara o outro

levando os mesus pés

por aquel carreiro

que tanto pisei.

En dúas linguas

 

 

Quererte es cooperar con el destino,

decir que sí,

guardar el no,

pensar en ti.

 

Quererte é esquecerme de min,

poñer o teu nome na miña axenda,

escoitarte cando cae a noite,

agardarte os días que non chegas.

 

Quererte é soñar que ti me queres,

deixarme ilusionar cando me bicas,

sentirte o meu carón a todas horas

estés ou non,

sempre moi preto

sinto o teu amor.

 

Quererte es no escuchar a los que dicen:

él no te ama,

quiere a otra,

pierdes el tiempo,

no seas tonta,...

 

Lume na eira

 

 

Collemos un camiño cara nós

e chegamos xuntos

ata o naufraxio

do reencontro

dos corpos espidos de reloxos.

Cala.

Non digas nada.

Deixa que falen

só istas lapas.

 

Lapas na eira.

Lapas na cama.

Lapas na casa.

Lapas que nadan

en dúas sábanas.

 

Chegamos xuntos ao mesmo porto,

xuntos subimos

ata o cumio,

alí ficamos.

¡Qué cale o mundo!

¡Qué non apaguen o noso lume!

 

__________________________________________________
Correo Yahoo!
Espacio para todos tus mensajes, antivirus y antispam ¡gratis!
Regístrate ya - http://correo.yahoo.es

Lume na eira

 

 

O ceo contaxiase

conosco,

alí,

olla a lumarada naquela nube

dende a igrexa á mar que dorme.

 

Lume enriba,

abaixo lume

e polo medio

queimado todo.

 

Lapas ardendo,

Pel niste ceo,

Bicos dabondo.

 

Somos dúas lapas que se unen

Aquí a baixo

Atá aló lonxe

Onde o día morre coa noite.

En dúas linguas

 

Escuchad mi voz en el espejo,

un susurro de brisa a los celos,

la mirada cayendo en los labios,

un quejido de fiera.

 

¡Son eu!

Sí.

Yo.

¡Eu!

 

Eu son a que bica cada verso,

eu son a Yolanda que navega,

eu son Sofía cando berro,

eu son María coa ferida aberta

neste peito meu,

pano de bágoas

de min mesma.

 

Son mis dedos los que teclean

estos folios doblados en dos lunas:

una cara pintada con Cupido,

la otra teñida de sonrojo.

 

¡Sí!

¡Soy yo!

Eu

¡Yo!

 

Son a que lle pon froles ao amor.

Son a que crava coitelos en cada rego.

Son a que erge unha bágoa de pesar

con istes dedos

Nun teclado alleo,

roubando o meu

coma unha fera.

 

Lume na eira

 

 

Lume por aquí e acola,

lume por todo,

mares de lapas

quiemando os corpos.

 

Os nosos corpos:

o teu ardendo,

o meu máis morno.

 

Unha lapa prendenos na lúa

co mel na boca,

volve a baixar,

fica na roupa.

 

Os nosos corpos:

o meu ardendo,

o teu máis morno.

 

Encadeote a min

cunha lapa que me atopa.

Morramos xuntos de pracer

Axiña, moi axiña,

¡xa!, hoxe.

 

Lume na eira

 

 

O xeo é lume

no meu corpo

cando te toco,

cando me tocas,

cando os meus dedos

soben a poucos

baixan falándolle

ao que atopan,

cando os teus dedos

van pouco a pouco

polo camiño

onde o acougo

non ten acougo.

Ardo i aredemos

neste lume que nos roe.

Ardo.

Queimome.

Vivo.

Vivimos.

Trovadora de min, trovadora de outros

Soñar é tan doado que non soño,

pero soño

i ata falo

coa pantasma que sae do meu corpo,

pantasma de min mesma,

ceibe e pantasma.

 

Estou aquí soterrada en cada rego

agardando o verán para ceibarme

fora dunha saia allea.

 

Xa estou soñando.

Xa estou falando.

Xa estou vivindo.

Falo e vivo e soño o que non teño.

__________________________________________________
Correo Yahoo!
Espacio para todos tus mensajes, antivirus y antispam ¡gratis!
Regístrate ya - http://correo.yahoo.es

Baixo o signo de Caín

Vou andando e atrás levo

ó Caín cunha maleta

sempre chea de tristuras,

sen oco para unha festa.

 

Marcha, Caín, e non volvas,

marcha por onde viñeches,

eu a ti non te preciso

para estreitar carreiros.

 

Caín segueme amodo

polas rúas do deserto

co sorriso do que ríe

cando caes e non erges.

 

Marcha, Caín, a otro lado

onde precisen un demo

para poñerlle un freo

a ledicia que os enche.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Co demo na porta

Abro a porta e estou no inferno,

pecho a porta e nel sego

co corazón bate bate

o medo co sofremento.

 

Querenme matar en vida,

seganme as ás que ceibo,

poñen balados de pedras

dende o chan ata o teito.

 

Os fillos do demo son

ises que vivir non deixan,

sempre a carón da porta,

sempre vixiando as cadeas.

 

Xa non podo coa loita,

estou cansa dista guerra,

as miñas mans están brancas

como a neve sobre a terra.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Baixo o signo de Caín

O meu carón segue él,
o Caín que non me deixa,
sempre cunha vela acesa
poñendo lume nas tellas.

Abrolle a porta e non marcha,
fica aquí a miña beira
con olliños que me visten
o fracaso para sempre.

O traxe quedame curto,
tan curto como unha media
da que queren facer tela
para pernas que aínda medran.

Vou espida polo mundo
amosando verbas ceibes,
verbas que saen do cárcere
no que o Caín me mete.

Co demo na porta

¡Libertade!

Berro libertade nesta liña.

Berro libertade neste rego.

Berro libertade folla a folla.

Berro libertade e estou morrendo.

 

¡Libertade!

¿Onde estás neste inferno?

¿Onde escondes o teu corpo?

¿Onde paseas sin verme?

 

¡Libertade!

Ven a min en non me deixes.

Ven a cortarme as cadeas.

Ven a salvarme dos demos.

Ven a levarme do inferno.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Pisando forte

Outra vez síntome ferro

co corazón encollido

pisando forte as lousas

dun camiño percorrido.

 

Xa coñezo ista chuvía,

tamén coñezo a sombrilla,

o sol que alumea lonxe

xa foi tamén un veciño.

 

Nubes que choran seguido,

compañeiras benqueridas,

vos fostes as que poñíades

bágoas onde non nacían.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Baixo o signo de Caín

As miñas mans chegan

verbas co teu nome

escrito no medio

de "me vuelves loco".

 

Ti, meu namorado,

toleas coa outra,

isa que che escribe

poemas de noite.

 

Segue toleando

coa que te namora

e esquenceme a min,

a que non importa.

 

Ela é a poeta,

eu nadiña sonche

con Caín ás cosatas

de día e de noite.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Baixo o signo de Caín

Non sei se chegará o día

no que me alumee

unha estrela máis boa

que a estrela que teño.

 

Non sei se hai esperanza

onde ninguén sementa.

 

Non sei se no deserto

unha árbore medra.

 

Non sei se é posiblel

soñar cunha meta

e chegar,

tocala,

tela,

e fuxir diste mundo ruín

con trunfo do esforzo.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

¡Crer é tan difícil!
Sempre a dúbida presente.
Sempre o pero dando voltas.
Sempre pode ser ou non pode.

Non, non me pidas fe
cando a fe non sobra
de portas adentro
nin de portas afora.

Presentes teño as dúbidas,
dando voltas e máis voltas
nun pode ser ou non pode
iste amor que ti me xuras.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

Non me deixas nin esquences

á que che xurou quererte

dende o día da voda

ao teu día derradeiro.

 

Vas dun porto a outro porto

con dous nomes na cabeza

desfacendo margaridas

en "te quiero y no te quiero".

 

Eu non quero viaxeiros

de "me voy y vuelvo luego"

tras bicar por compromiso

á que ten anel no dedo.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Pisando forte

Respiro medo.

Medo

Medo

¡Medo!

Atada nesta cadea que me esgana

nunha cárcere cun nome que non quero.

Respiro medo.

Os cans ouvean.

A xente fala.

Eu teño medo.

Calo o medo e vou botando os pés.

¡Qué medo!

Unha pirámide de coñecidas escaleiras,

a rúa, máis medo, máis cans, máis xente.

Pero non son xente, non, son cans.

Todos cans.

Todos feras.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

Non sei se naufragaches

no mar de terra adentro

ou dormes soños xustos

nun berce doutros tempos.

 

Non sei se estás calado

agardando o momento

no que chegue ó alto

unha gaivota ceibe.

 

Non sei se unha barca

pode navegar terras.

 

Non sei se a iste océano

chegará o teu alento.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

Ofrecelle o ceo e a lúa,

achégase a ela con froles,

pero non chega ó corazón

da que doutro namorou.

 

Pasan os días,

veñen as noites,

chega o outro

i ela vaise tras o amor.

 

É unha gaivota que fuxiu

sa apreta do que ía de señor,

prefiere ó mariñeiro sen castelo,

co barco de casa e de paixón

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

Escribo no arco da vella

o teu nome disfrazdo

vestindo con cores cada letra.

 

Estás e estiveches

a carón das verbas

ceibes nos poemas.

 

Non deixo unha liña sen ti

nen esquenzo a túa existencia.

 

Sempre estiveches

preto, moi preto.

 

Ti eras o anxo que durmía

desperto no soño da poeta.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Trovadora de min, trovadora de outros

Amar co corazón é escribir isto
neste idioma que sinto dentro
e ti pelexas
para entender
nos meus poemas
sabendo que latexas nestes versos.

Nunca pensei ser eu a que escribira
as verbas nas que ti voltas á vida.

Nunca pensei pintar de cores
paredes brancamente infinitas.

Nunca pensei nun anxo agarrado
a unha man que debulla poesía.

Nunca pensei tantas cousas, amor,
tantas, tantísimas.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.