Eu, a poeta

Abro a fiestra i vivo no campo sen cancelas, aquí ninguén te bota fóra da túa leira.   Enredome na Rede con verbas e máis verbas, brinco de unha páxina noutra que xa invento.   Iste é o mundo libre que eu quero atesourar na miña realidade.   Iste mundo sen portas é o que non atopo na miña realidade.

Eu, a poeta

Aíllome do mundo adentrándome en min ata que me esquecen os que están a vivir.   Eu estou nunha cárcere da que non sei sair. Sempre catro paredes. Sempre o mar de fin.   Mañán, moi caladiña, deixareime fuxir pola ventá que abro para chegar a ti.   Nun teclado alleo os meus dedos camiñan por letras que escribiron antes do sol caer.

En dúas linguas

Me clavo y desclavo de la cruz de tu amor cuando veo en tus ojos escrito el adiós.   Ti xa non me queres, eu quero seguir coas lapas máis mornas ardendo por min.   Cravada na cruz toleo por ti, non quero cambiarte por outro sentir.   Prefiro os cravos feridos de fin a uns cravos novos aínda por ferir.   Por eso me quedo pegada a las sábanas cuando tu ausencia rellena la cama.

Namorándome

Chegoume o teu retrato. Moitas grazas.   Lembrábate antes, ágora son lembraza.   Non sei se voltar contigo ou quedarme con outro que ronda o meu corazón.   Ti es o retrato do que foches sempre, él é a incógnita dun libro a escribir.   Non che correspondo cun retrato meu, pero douche as grazas por non me esquecer.

Eu, a poeta

Son eu a que enche o serán de poesía, a que sementa verbas no deserto, a que pranta froles que non nacen, a que recolle nada e moito e tanto pouco.   Son eu o silencio levado polas pernas, a boca que fala pola man, a agonía que morre pero vive, a loita da tinta por pasar.   Son eu isa que cres chamada Miss Derrota, isa que aínda segue a súa loita, isa que vai ceibe pola rúa, isa que cala, isa que escoitas, ista. Eu. A poeta.

Trovadora de min, trovadora de outros

Calo. Sei que non debo falar máis. Falar é perder, perder é caer, caer é non ter. Por iso calo. Resisto na miña loita. Mañán pode ser un día de colleita se hoxe gaño calando tanto coma digo co meu silencio.

Trovadora de min, trovadora de outros

 

Ía rematar na estrada

e rematou na beirarúa

coa lingua botada cara fóra.

 

Viña a Señora

co seu fouciño

a poñer fin

aos catro días.

 

Non choraba por él

senon por ela, a gata loira,

aquela última moza que tivo,

a derradeira que non sabía

o traxe negro que lle poñía.

 

Quiso sorrir

e foise indo

no derradeiro tren;

adeus, adeus,

ía él decindo.

Trovadora de min, trovadora de outros

Póñolle poesía a miña vida

nesta mañán de día 1,

encho as follas cos meus versos,

vou vaciando o corazón.

 

Tapo os silencio coa poesía,

deito a man polo camiño

dun rego vivo nun rego morto

ata encher leiras de tinta.

 

Só estou eu máis istas follas,

a lúa morre, o sol non asoma,

o mundo é un silencio apagado.

Calade. Calo. Non falo, pero

vou deixando unha agonía sementada.

Nadal 2008-2009

 

 

Non falta nada

neste meu Nadal:

turrón unha chea,

melindres tamén,

o cava é o río

da gorxa aos pés.

 

Ista noite vou bailar

coa vasoira vermella

para ter eu moita sorte

no vindeiro que se se achega.

 

As marteladas que dan

creo que son as das uvas,

tanto ten, tenme o mesmo,

eu xa as comín antonte.

 

Neste meu Nadal

non están a faltar

nen cartos nen pan.

Un rego de poesía

Non sei

se chegarei ata arriba

ou caerei.

No sei.

Non, non mo digas; cala.

Escoita iste corazón que está toleando.

Hai máis, moita máis

poesía.

Seino.

Síntoa.

Aquí, moi dentro de min

vivindo.

Lume na eira

 

 

 

 

Hoxe podería ser

o fin

ou non.

No penses.

Volve.

Deitate.

Aquí, ao meu carón.

Pechemos as fiestras outra noite,

non lle abramos a porta ao sol,

eu quero ser a lúa nos teus ollos,

a ráiña que chega, e fica, e trunfa

no teu corazón.

Só iso.

Nada máis.

 

En dúas linguas

 

 

Nada me das,

nada che pido,

vou como viñen:

probe e triste.

 

Las manos llenas

de poesía,

melena al viento,

pies en el frío.

 

O corazón ferro ferido,

o corpo espido

xa non o sinto.

 

Adeus, adeus,

vou eu decindo

nesta semente

en chan baldío.

 

Adiós, adiós,

nada te pido,

te dejo gratis

mis poesías.

 

En dúas linguas

 

Yo me presenté como poeta
y él no creyó mi profesión.
Le parecía cosa de Planetas,
Cervantes aplaudidos
por Majestades regias,
nombres desconocidos
asociados a un cheque.

 

Pois non, meu neno, non.

 

Poeta é ser bohemia,
canalla con un verso
bailándoche no sangue
que ven do corazón.

 

Barajé ante sus ojos
las cuartillas que escribo,
destapé manuscritos
con mi nombre maldito,
dejé que contemplara
la flecha de mi firma.

 

Esta soy yo.

 

Eu son a que escribo de cote
entre catro paredes
esquecida e soa.

 

Eu son a que sae a ventá
cunha presa de froles.

 

Eu son a que vive nunha illa,
nista cárcere miña,
celda que non merquei.

 

Eu son canalla, bohemia e maldita
poeta ao meu pesar.

 

En dúas linguas

 

 

Sigo esperando
tu regreso,
amor mío.
No importa la distancia
porque sé que el camino
es un libro sin capítulo
para olvidos.

 

Eu agardo unha carta
cunha rosa máis un bico,
unha canción silenciada
na letra que ven escrita.

 

Eu agardo un anaco
contado da túa vida
para atalo a un anaco
da miña vida vivida.

 

Eu agardo sen presas
sentada a beira da ría,
debullando pensamentos
que van enchendo os días.

 

Te espero sin preguntas
con mis respuestas vacías,
no hay un por qué esperando
al porque explicativo.

En dúas linguas

 

 

 

Llegué a mi nada

y te vi,

y pensé que era cierto

que tú existías;

tenías un nombre,

decías el mío,

me llamabas reina,

raíña

raíña

e eu xa cría

que era a raíña

cun rei para amarme

da noite ao día.

Ti eras o rei,

eu era a raíña,

ergín un castelo

de pazo dos fillos,

puxenche de nome

don Juan queridiño

e perdín o norte

amando a cotío.

 

En dúas linguas

 

 

Podrás comprar mi mano,

hacer que firme

blancos contratos,

deslizar el oro

por mi anular,

plantarme un beso

ante el altar.

 

Pero o meu corazón no mercarás,

seguirá piando por outro lar,

suspirando polo príncipe perdido,

soñando co remate do axuar.

 

Pero o meu corazón será a pomba ceibe

voando pola cárcere da comodidade;

levará loito atá que asinemos

o contrato de isto é o remate.

 

Entón quitará o loito,

poñerá roupa nova,

irá cara o outro

levando os mesus pés

por aquel carreiro

que tanto pisei.

En dúas linguas

 

 

Quererte es cooperar con el destino,

decir que sí,

guardar el no,

pensar en ti.

 

Quererte é esquecerme de min,

poñer o teu nome na miña axenda,

escoitarte cando cae a noite,

agardarte os días que non chegas.

 

Quererte é soñar que ti me queres,

deixarme ilusionar cando me bicas,

sentirte o meu carón a todas horas

estés ou non,

sempre moi preto

sinto o teu amor.

 

Quererte es no escuchar a los que dicen:

él no te ama,

quiere a otra,

pierdes el tiempo,

no seas tonta,...

 

Lume na eira

 

 

Collemos un camiño cara nós

e chegamos xuntos

ata o naufraxio

do reencontro

dos corpos espidos de reloxos.

Cala.

Non digas nada.

Deixa que falen

só istas lapas.

 

Lapas na eira.

Lapas na cama.

Lapas na casa.

Lapas que nadan

en dúas sábanas.

 

Chegamos xuntos ao mesmo porto,

xuntos subimos

ata o cumio,

alí ficamos.

¡Qué cale o mundo!

¡Qué non apaguen o noso lume!

 

__________________________________________________
Correo Yahoo!
Espacio para todos tus mensajes, antivirus y antispam ¡gratis!
Regístrate ya - http://correo.yahoo.es

Lume na eira

 

 

O ceo contaxiase

conosco,

alí,

olla a lumarada naquela nube

dende a igrexa á mar que dorme.

 

Lume enriba,

abaixo lume

e polo medio

queimado todo.

 

Lapas ardendo,

Pel niste ceo,

Bicos dabondo.

 

Somos dúas lapas que se unen

Aquí a baixo

Atá aló lonxe

Onde o día morre coa noite.

En dúas linguas

 

Escuchad mi voz en el espejo,

un susurro de brisa a los celos,

la mirada cayendo en los labios,

un quejido de fiera.

 

¡Son eu!

Sí.

Yo.

¡Eu!

 

Eu son a que bica cada verso,

eu son a Yolanda que navega,

eu son Sofía cando berro,

eu son María coa ferida aberta

neste peito meu,

pano de bágoas

de min mesma.

 

Son mis dedos los que teclean

estos folios doblados en dos lunas:

una cara pintada con Cupido,

la otra teñida de sonrojo.

 

¡Sí!

¡Soy yo!

Eu

¡Yo!

 

Son a que lle pon froles ao amor.

Son a que crava coitelos en cada rego.

Son a que erge unha bágoa de pesar

con istes dedos

Nun teclado alleo,

roubando o meu

coma unha fera.

 

Lume na eira

 

 

Lume por aquí e acola,

lume por todo,

mares de lapas

quiemando os corpos.

 

Os nosos corpos:

o teu ardendo,

o meu máis morno.

 

Unha lapa prendenos na lúa

co mel na boca,

volve a baixar,

fica na roupa.

 

Os nosos corpos:

o meu ardendo,

o teu máis morno.

 

Encadeote a min

cunha lapa que me atopa.

Morramos xuntos de pracer

Axiña, moi axiña,

¡xa!, hoxe.

 

Lume na eira

 

 

O xeo é lume

no meu corpo

cando te toco,

cando me tocas,

cando os meus dedos

soben a poucos

baixan falándolle

ao que atopan,

cando os teus dedos

van pouco a pouco

polo camiño

onde o acougo

non ten acougo.

Ardo i aredemos

neste lume que nos roe.

Ardo.

Queimome.

Vivo.

Vivimos.

Trovadora de min, trovadora de outros

Soñar é tan doado que non soño,

pero soño

i ata falo

coa pantasma que sae do meu corpo,

pantasma de min mesma,

ceibe e pantasma.

 

Estou aquí soterrada en cada rego

agardando o verán para ceibarme

fora dunha saia allea.

 

Xa estou soñando.

Xa estou falando.

Xa estou vivindo.

Falo e vivo e soño o que non teño.

__________________________________________________
Correo Yahoo!
Espacio para todos tus mensajes, antivirus y antispam ¡gratis!
Regístrate ya - http://correo.yahoo.es

Baixo o signo de Caín

Vou andando e atrás levo

ó Caín cunha maleta

sempre chea de tristuras,

sen oco para unha festa.

 

Marcha, Caín, e non volvas,

marcha por onde viñeches,

eu a ti non te preciso

para estreitar carreiros.

 

Caín segueme amodo

polas rúas do deserto

co sorriso do que ríe

cando caes e non erges.

 

Marcha, Caín, a otro lado

onde precisen un demo

para poñerlle un freo

a ledicia que os enche.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.

Co demo na porta

Abro a porta e estou no inferno,

pecho a porta e nel sego

co corazón bate bate

o medo co sofremento.

 

Querenme matar en vida,

seganme as ás que ceibo,

poñen balados de pedras

dende o chan ata o teito.

 

Os fillos do demo son

ises que vivir non deixan,

sempre a carón da porta,

sempre vixiando as cadeas.

 

Xa non podo coa loita,

estou cansa dista guerra,

as miñas mans están brancas

como a neve sobre a terra.

---

Enviado desde Correo Yahoo!
La bandeja de entrada más inteligente.