LIBROS EN GALEGO

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS

MERCA AQUÍ OS TEUS LIBROS
ENVÍO DE BALDE

martes, 21 de julio de 2020

Os da guerra en Vilademos

 
 A Vilademos chagan os da guerra. Dan mágoa. O vello Xan abrelles as portas da súa casa.
 -Entrade, filliños. Aquí hai que comer.​
 A súa dona vaille botando caldo de berzas nos pratos máis fondos do chinero. Eles hulen e non comen. Xan enchelles os vasos de viño da casa. Os da guerra viran o fuciño.​
 -¿Non comedes, carallo? -berra o vello Xan, enoxado-. ¿Qué credes? ¿Marisco?​
 Os da guerra vanse sen decir pío. Son moi educadiños.​
-----------------------



Libre de virus. www.avg.com

jueves, 2 de julio de 2020

Un home da Idade Media

Hoxe falei cun home da Idade Media
e disenlle que non o coñecía​
para non dar máis señas​
e chegar a rifar​
nun problema de xénero.​
Era o macho da tribu​
onde as mulleres calan​
e cando falan din​
o que di o seu macho.​
Non, non te coñezo​
nin quero atoparte​
no meu camiño ceibe.​
Alonxate, rapaz,​
non te quero no camiño​
onde hai unha muller ceibe.​


Libre de virus. www.avg.com

jueves, 14 de mayo de 2020

Emigrantes

Remexes no bolso meu,
remexo nos petos teus.
Os cartos non aparecen.
¡Qué pobriños imos ser!

O riso pode contigo
contando poca chatarra
na carteira que escondo
nun azulexo pintado.

Emigramos co meu coche
a farturenta Alemaña
i o run run do motor
vai adormecendo ao gato.



Libre de virus. www.avg.com

domingo, 23 de febrero de 2020

Mozas á porta

​Mozas á porta decías
e saín axiña
coa saia nova
i a chambra doutra.

Un bico pequeno.
Aparta que miran.
Estanche con contos.
Non, neno, ten tino.

Máis mozas á porta
dixeches o vispra
do día que fuches
coa dote que tiña.

Un biquiño, nena.
Na voda o biquiño.
Dime que me queres.
Eso sí cho digo.

---------------

miércoles, 12 de febrero de 2020

Nenez

​Hai nenos que calan
na nenez doente
de guerras na casa
e lume na eira.

Son nenos cos ollos abertos,
nenos sen Reis de Oriente,
nenos que xogan co medo.

Son nenos.

Hai nenos que medran
sentindo o medo na porta
cando as chaves poñen hora
as noites de rifas dun tolo.

Son nenos i nenas da nenez
escrita nun conto
no que a princesa
non come perdices.

--------------

domingo, 5 de enero de 2020

Muller nova

​Non estarei calada
(Falarei alto)
Direi que son libre
(Escoitarán todos)
Ergerei a testa
(Terán case medo)

Petarei ben forte
cos zapatos novos
estrenando o chan
outra vez nas rúas.

Ven un ano novo,
un tempo novo ven,
unha muller nova ven.
Ven un eu do meu eu.

----------------

domingo, 29 de septiembre de 2019

A miña leira

​Herba medrando
verde moi verde
O salgueiro tamén resucita
coa primavera a gargalladas.
Vexo unha lagartixa
Vaite, vaite, non te quero
Vexo un ceo de verán
Vente, vente á miña leira
Vexo unha volvoreta
Vente, vente á miña leira
Vente cas ás brincadeiras
Vexo a tardiña quente
Vente calor que me quentas.

-----------------

A miña leira

​Cantaban os grilos
na verde herba.
Baixou un paxariño
á verde herba.
Caeu unha pingueira
na verde herba.
Choveu ríos enteiros
na verde herba.
Os pés buscaron sitio
na verde herba.
As mans colleron
a verde herba.
O mundo enteiro era
verde herba da miña leira.
Un mundo infinito,
verde, moi verde.

-----------------

miércoles, 22 de mayo de 2019

Verbas ceibes

Din que hai Deus i está
na igrexa ben doente
nunha cruz que chora drama
(Eu case creoche o conto)

O fillo de Deus semellase
a todolos homes mortos
nas guerras deste mundo.

Achégome a bicalo
no pao que ten de corpo.
¡Qué pequeniña me sinto!
(Lémbrome da miña Fe
cando creía no conto
e case quero ser a nena
que nel tiña tanta Fe)

------------------

sábado, 11 de mayo de 2019

Yolanda Smith

​Son parte da sociedade urbana,
unha personaxe de cidade,
a muller que durme pouco,
traballa moito, frustrase.

Máis sombras que luz
na miña vida moza
chea de soidades exteriores.
Dentro... hai moito.

Vivo nun non vivir vivindo
con moitas dúbidas vivas.
¡Menos mal que soño!

------------------

sábado, 9 de marzo de 2019

A miña leira

​Soño
con outra leira.
Máis herba
Máis terra
As froles sorrindo
Unha abella
Bolboretas
Moitas bolboretas
Soñome cortando a herba
da nova leira,
da miña leira.
Terriña miña, 
¡cánto eu che quero!

------------------


sábado, 2 de marzo de 2019

Muller

​Sen ton nin son
Así vou
A poucos, a moitos,
sentindo, con frío,
máis quente, axiña
Así vou
Máis roupa, menos
As botas, outras
Un bolso cheo
Así vou

------------------


Muller


Enchinme de min
e saín laiante
¡Cánta dor eu tiña!
Esquecinme de min
Xa non sentín nada
Estaba nos teatros
alleos da casa
coidando, falando,
con folgos dabondo.

-----------------------


martes, 19 de febrero de 2019

A modernidade en Vilademos

​ O vello Xan estase modernizando. Mercou un patinete eléctrico para os seus desplazamentos pola aldea. A súa dona non está pola modernidade.

 -Ágora vas máis á taberna, Xanciño. Onte viñas bébedo i antonte tamén andabas sobrado de chupitos.
 -Estou aforrando cartos, muller. ¿Ti sabes o que gastaba coa moto?

 Xan limpa o patinete cun pano de trapo. ¡Qué bonito é! Xan aínda non lle dixo a súa dona que é un agasallo do alcalde. Doullo por i a votar.

 -Eu no vendo o meu voto -dixolle Xan.
 -So sei, Xan, so sei, pero douche o patinete igual. Doucho por traballador.

 Traballador era. Xan seguía traballando as leiras coma un rapaz. Rematou de limpar o patinete. Mañán iría no patinete a leira do Fondón. O patinete corría ben polas corredoiras.

-------------------------



viernes, 1 de febrero de 2019

Amores

​Tantos non
Tantos quero
Poucos teño
alguns hai
(Matemáticas)
¡Cánto fan!
Veña números
Sumo e resto
Xa divido
Multiplico
(Matemáticas)
¡Cánto fan!

--------------


miércoles, 9 de enero de 2019

Raíña

​1

Xa estou na Idade media
soño cando estou soñando
cun castelo onde viven
o meu corpo i os cartos.

Son Raíña do castelo
sen Rei preto namorado,
unha muller soa e ceibe
da que fuxen os cabalos.

Os cabaleiros só ollan
dende lonxe abraiados
porque unha muller soa
pode vivir ben calada.

Non saben ca poesía
sae quente e alumenado
as pedras do meu castelo
sempre ergido con traballo.



2

Decíasme a Raíña,
chamabame a Raíña.
A túa Taíña fun.
A Raínña del tamén.

Para ti era a nena
que xogaba con bonecas
soñando, sempre soñando,
alturas antes de telas.

Para él era a moza
anónima nos seus versos,
a que enchía os días
con poemas cor vermella.

------------------------


jueves, 6 de diciembre de 2018

Muller ceibe

​Debería estar chorando
porque sinalan co dedo
o meu dedo sen anel
i ríen o que eles pensan
unha peniña moi pena.

¿Chorar eu por estar ceibe?
Nin choro ni teño gañas
de mollar panos do peto.

Teño neste peito meu
ledicia por estar ceibe,
sen o peso dun anel
neste dedo de princesa.

Volvo a berrar decindo:
son unha muller ceibada
i non quero nin preciso
un dono na miña cama.

-----------



miércoles, 5 de diciembre de 2018

Sobriños lambóns en Vilademos

​ O vello Xan quere mercar un anaquiño de monte. Vendenno a bó prezo. disque por mil pesos bótancho ao lombo. A súa dona non quere máis montes.

 -Xa imos vellos, Xan. Cavila un pouco.
 -Quero deixarlle unha boa herdanza ao sobriño, carallo.
 -¿Ao xenro da Carmela?
 -Sí, señor. É bo rapaz.
 -Un lambón.
 -Fala ben, muller.
 -Xa me pediu cinco quintais de patacas antes de sementalas.

 Xan cala. A súa dona aínda nos sabe que hai que dar el ter para que os sobriños te veñan a ver.

----------------

sábado, 24 de noviembre de 2018

Muller ceibe

​Non sei se vou de parranda
ou estoume debullando
das follas que son de millo
para escribir o que falo.

Vou un versiño arriba
i un versiño abaixo,
endexamáis conto sílabas
porque traballar me mata.

A miña vida é unha festa
na que sempre canta o galo
cando aínda hai orquesta
con ganas de máis parranda.

------------


viernes, 23 de noviembre de 2018

Muller ceibe

​Dixeronche que caía
¡Qué parvos son os que falan!
Aquí me tes nos meus pés
e cos zapatos debaixo.

Dixeronche que morría
¡Cantos desexos estranos!
Volvín con folgos dabondo
para seguirche cantando.

Dixeronche que dixera
que tiraba coa toalla.
¡Cánto falan os que falan!
Pois dille as malas lingüas
que hai poeta para rato.

----------------------




miércoles, 21 de noviembre de 2018

Risas en Vilacans

​ O xenro da Carmela é un bo home. Vai a ver á sogra e cántalle cancións de Julio Iglesias. Carmela ri. É unha muller moi farrera. O outro día na feira dixo que mataría á sobriña. Todos riron. Ata o garda municipal botou unha gargallada.

 -Decide por ahí que son unha boa muller. Eu non quero matar, pero non me gostan os da Coruña.
 -Non sexas racista, muller -dille a Xoaniña.
 -Son de Vilacans.

 Rin todos. O xenro da Carmela é o que máis ri. Chora coa risa.

 -Vou a mesarme.
 -Non fagas tal cousa, carallo, que saes na Voz de Galicia.

 O xenro da Carmela ri máis. Mesado ou non, seguide rindo. Toda a feira de Vilacans ri con él.

 -¿De qué rides? -pregunta o cura.
 -¿Rir é pecado, don Jesús? -pregunta a Carmela.
 -Rezade uns padrenuestros cando acabedes de rir.

-------------------


lunes, 12 de noviembre de 2018

Muller ceibe


 
​Ti podes, eu podo
vou decindoche e decindo
polas rúas onde son
anónima e sinxela.

Non son de ningún parente,
nin filla con pais que sexan
coñecidos por labercas.

Eu son a muller ceibada,
unha estrela que alumea,
son o raio i a tormenta,
son o sol i o firmamento.

Son tanto que non me acougo,
narcisista e sempre alerta
porque os demos andan preto.
Xa os sinto. Xa se achegan.

---------------


LIBROS