Xardín de papel

Debuxo dragóns pequenos,

mesas cun home-dragón,

nunha silla pequeniña,

un neno azucre limón.

Deixo o xornal pintado

co café quente marrón

na taberna onde falan 

dos segredos do amor.

Sego debuxando soños

nas escaleiras que subo

poñéndolle dúas caras

aos mamíferos máis feros.

Collo montañas coa boca

polo outono dos castiñeiros

e voy facendo un xardín

a altura deste tempo.

-----------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Xardín de papel

Pola rúa camiñando

vou buscando os xardíns

que poñen verde o cemento

e ledicia danme a min.

Sentome nunha solaina

diante da porta do Non,

un alto teito me fala

decindome outro non.

Máis adiante un espello

ponme nome sen querer:

a poeta que aínda soña

cando a primavera ven.

Deixome caer enteira

nun cachiño de papel.

Parece que xa estoy viva

no meu xardín de papel.

-------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/ 

Verbas ceibes

Sintese dono do mundo

subido os seus zapatos,

é o tei dun bo negocio,

padriño de non sei cantos.

Non o tocan as tristuras

con desacougos que pesan

no peito coma o coitelo

que te mata co puña.

Ten muller, ten namorada.

Ten coche, ten casa grande.

Ten unha meniña loira.

Ten un pai con moitos cartos.

------------------

http://yoganodineroeninternet1.blogspot.com/ 

Celebracións de poeta

É un bo día para celebracións,

para unha festa,

para cumprir os gustos,

para adornar a vida.

Cubro a miña neve.

Deixo de cavilar.

Corro.

Non quero determe agora

no barullo dos pensamentos.

Fuxo.

Sintome entusiasmada sen saber

onde está a ledicia que non teño.

--------------------

http://evarecomienda.blogspot.com/ 

As poesías de Yolanda Smith

1

Non me namoran as froles

nin os carballos dos montes,

non me sacan o sorriso

os toxos que contan contos.

No meu deserto só hai

silencio i moito enoxo

polo camiño onde ladra

o lobo cando eu soño.

Queren matarme os soños,

quitarme a miña lúa,

esa que sempre alumea

cando as estrelas morren.

Non deixarei o camiño

sen escribir nos balados:

eu son a pintora disto,

eu son a poeta tola.

2

Non me chega esta forza

para loitar cos meus dedos

nun teclado sempre alleo

porque os pobres nada temos.

Somos coma un burato

onde botas i non queda

o millo que tiraches

no hórreo de pao vello.

Tes que volver a prantar

graos poa túa leira

nos regos que ti abriches

coas mans facendo dentes.

Veña adiante, adiante sempre,

que xa sorríen os demos

pensando que es area

na terra onde naceches.

-------------------

http://yoganodineroeninternet1.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Voume alonxando da que fun

e achegando a que son:

a poeta que fala pro falar

xogando coas verbas de sempre.

Son o lóstrego apagado

abaneando as follas

onde baduan as letras

que caen polos meus dedos.

Un burato fondo enchen

unha i outra i tantas

letras sen que a ninguén lle importe

este inferno, o meu inferno.

--------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Amor novo

Nos abrazamos marchando pola estrada

dunha tregua ao silencio escrito.

Imos polo mundo medrando

neste amor que sabe a chuvia.

Lonxe, voan os soños.

Preto, o vento vai tolo.

Corremos. Tocamos a utopía

nun bico que sabe a chicle.

Amor novo é o noso,

amor nacido antes de tempo,

amor para sacarnos da adolescencia,

amor que busca unha aperta,

amor nunha onda mística,

amor que ouvea sen acougar.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Baixo de min i chego

o eu que pechan as chaves.

Aquí estou. Soa. Sempre soa.

Volo a enredar, cavilando,

sen querer falar por falar

neste falar só conmigo.

Estou descubrindo o camiño

noutro horizonte de silencio.

Sinto o frío doendome

nas mans que latexan

coas verbas que van adiviñando

os meus dedos cheos de espellos.

Poeta pantasma

Non teño fronteiras.

Son libre, moi libre

ceibando verbas ceibes

que alimentan o lume.

Xa non esmorrecen as lapas

nas miñas ruinas pequenas.

Xa non teño frío no meu frío.

Xa anto. Xa vivo. Xa estou.

Chego ó embarcadoiro rindo,

rexuvenecida, namorada.

volvo a camiñar entre toxos,

pisando as xestas cos pes

cheos das espiñas do camiño.

Son libre i pinto coas cores

do arco da vella as miñas

verbas ceibes sempre ceibes.

--------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/

Poeta pantasma

Estou sempre a pelexar,

guerreo, perdo, volvo a loitar.

Sigo pelexando, enfrentome a min...

Sinto medo. Vaise o medo.

Xa non me quita o sono

ese medo a destrucción

das follas que poden morrer

nun deserto devorado pola selva.

Brillarei. Erguereime dore min,

sobre os meus restos mornos.

Serei a máis fermosa das poetas

pintada polas miñas verbas.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Poemas do Nadal

O Nadal vai rematando,

os Reis xa se nos achegan,

o Neno aínda durme

no pesebre das angurias

con terror e impotencia.

Remexe o boi o millo,

a modiño vai roendo

coa costume que ten

de comer o que lle dan

Baltasar i os compañeiros.

Todo chega, todo acaba.

A Virxe reza i cala.

San Xoxé xa está durmindo.

Os Reis traen agasallos.

----------------------

http://dinero-beruby.blogspot.com/ 

Depresión

Corrixo os meus pensamentos.

Arquivo recordos. Non paso páxina.

Noto o frío. Moito, moito frío.

Non marcha a miña pena.

Teño a alma desfeita

cando lembro tanta dor

por ti, mamá, por ti sempre.

Non me deixo, non me deixas.

Fágome preguntas. Calo.

Xa non teño forzas neste camiño.

Estou cansa. Mamá. Estou cansa.

---------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/  

Depresión

Teño que esquecer, descansar,

deixar polo menos un día

libre do meu cavilar.

Teño que chegar a min,

a que teño moi dentro,

sen présa, pouco a pouco.

Teño que coñecerme ben

para quererme un chisco.

Gostaríame quererme

agora que non me estou

deixando querer.

Gostaríame meterme en min

coma unha peregrina

que fala sempre tola.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Día de Reis 2015

Chegan os Reis de Oriente

coa súa experiencia

en deixar o que non queres

coma fan os forasteiros.

Fico na cama durmindo

os soños que non convidan

á realidade nunca

cando me chama o día.

Cunha chambra branca chega

Baltasar a miña beira

i con moita cremoña

toca o bombo cun matelo.

Cala, Baltasar, i vaite

que eu non son a bailarina

convidada as túas festas

para recoller propinas.

--------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Amando en verso

Quero deitar os teus soños

nos meus soños sen acougo,

achegarche o meu calor

ao teu frío esta noite.

Dime que aínda agardas

que en che abra outra pora

despois de que eu pechara

a cancela aos recordos.

Hoxe vai ser outro día

se ti aínda estás tolo

por esta que sempre voa

pola xanela dos contos.

------------------

http://evarecomienda.blogspot.com/ 

Día de Reyes 2015

Baltasar va repartiendo

los regalos acordados:

para unas las muñecas,

para otros coches grandes.

Gaspar lleva en sus brazos

las pistolas a la casa

del hijo del Coronel

que quiere ser como el padre.

Melchor recorre las calles

tirando más caramelo

en las manos de los críos

que creen en los Tres Reyes.

-------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Día de Reyes 2015

Un bonequiño barato

chegou coma agasallo.

A nena colle o canciño

cun sorriso alargado.

Un canciño que non ladra

vai dentro da mesma caixa

para a casa dun neno

que a Baltasar agardaba.

O neno colle o xoguete

i chora porque non ladra.

Un xoguete chega á casa

dos xemelgos da Amparo

i os rapaces o rifan

nun eu quero e ti me sacas.

Os nenos recollen xuntos

os anacos do can bravo.

--------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Un Nadal máis

Bo Nadal, só unha data,

inaugura un novo ano,

fainos pensar que florecen

a neve i as xiadas.

Ven a chuvía, caen lóstregos,

as pernas corren camiños,

vou ouvindo as paixoliñas

que na praza cantan tolos

os vellos da miña vila.

Na noite as badaladas

caen rompendo as copas.

Voy para onde me peta:

para a cama i ola a todos.

------------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Amando en verso

Era a outra e non sabía

que estaba a compartir 

o home pai dos seus fillos

coa amiga do café.

Ela seguía a falar,

a outra a escoitar,

o causante do pecado

calado facía máis.

Pasaron días e anos,

meses do inverno pasaron,

chegou o verán i ela

aínda era a enganada.

Un día colleu a porta

o que o seu anel levaba

i non voltou pola casa,

fogar dos seus desenganos.

-------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/ 

Morreu en Oleiros

Morreches en Oleiros e non podo

perdoar a morte asasina.

Tiñamos moitas cousas pendentes.

Tiña que ser a que ti crias.

Morreches, mamá, mamá querida

e nos sabes o que doe non terte

neste mundo sen ti baleiro.

Vou polas rúas levando

conmigo a miña pena

Sen ti eu nada me sinto.

Contigo non había pena.

-----------------------

15-10-2014

Poeta pantasma

Teño que erger as mans

da derrota que mas deixan

debaixo do chan que mata

os meus soños de poeta.

Sentome ao meu carón

pensando nas verbas ceibes

que van saíndo a poucos

pola rúa dos Desexos.

Eu quero volver a ser

a pantasma máis poeta,

unha muller que se ceiba

nos versos que nacen dentro.

Se que podo. Sí, eu podo

ser poesía se quero.

Serei as follas que move

o vento co seu alento.

--------------------

http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Un día fun outra:

a muller sorriso.

Agora non teño

as risas tan vivas.

Vou polo camiño

da chuvía miuda

baixo da sombrilla

que tapa e molla.

Quixera volver

aos días dos soles,

estrear vestidos,

subir aos tacóns,

correr polas rúas,

ser a que eu fun.

------------------

http://diariodeunamissculta.blogspot.com/ 

Poeta pantasma

Teño o norte perdido

nesta miña confusión.

Non sei se saír da casa

ou non saír deste non.

Uns días sumanse aos outros,

un mes vai detrás do outro,

un ano está rematando...

A tristura non me deixa

nin de día nin de noite.

Son a muller do outono

que non ten folgos dabondo.

Estou cansa, moi moi cansa

de loitar na miña loita.

Xa non sei se estoy loitando

ou xa caín de xeonllos.

--------------------

http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/ 

Morreu en Oleiros

Morrías i eu non supen

que apagabas o alento

nunha noite sen lúa.

Morreches i eu non supen

chorar o que cría chorar

para non decirche adeús...

Mamá...

Non sabes o que does...

Mamá...

Non sabes o que peno...

----------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/ 

Calando...

Calei.

Calaches.

O silencio reinou

no Reino da Nada.

Calamos.

Seguimos calados

aínda hoxe cando

o silencio fala.

Di tanto...

Di tanto de nós...

------------------

http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/