Morreu en Oleiros

 

Eu recitabache os meus versos

 

Despois non

 

Ti escoitabas as miñas verbas

na lingua do pobo

 

Despois non

 

Eu debullaba verbas por debullar

para escribir por escribir

i agora boto polas mans

as bágoas que non choro

por ti, mamá, por ti sempre.

 

 

----------------

http://tiendacoruna.blogspot.com/

Morreu en Oleiros

 

Chovía

calabamos

falaba a chuvia no cristal

calabamos

I agora nada

I agora non estás

neste verán de máis chuvia

Mamá...

non estás...

 

 

------------

 

http://tiendacoruna.blogspot.com/

Morreu en Oleiros

 

Son a filla orfa da nai matada,

o verso botado polo río,

a bágoa,

a dor.

Iso son sen ti, mamá, sen ti

porque fiquei en nada cando voaches.

 

 

 

 

 

 

 

----------

http://tiendacoruna.blogspot.com/

Filla orfa

 

Forasteira de min,

tristeira na tristura

de ser a filla orfa

da nai que se me foi.

¿Onde estará brilando?

¿Onde escoitará os versos

que nacen da miña dor?

 

---------

 

http://tiendacoruna.blogspot.com/

A TENDA DAS CAMISETAS

FEITAS POR TI

O pai do meu medo

 

Teño medo de min

e por min teño medo

porque o medo é

o pai do meu medo.

 

Penso i xa teño

medo sempre medo.

Eu nunca arranxo

o medo que teño.

 

Medo,¿qué me queres?...

 

Ti ao meu carón,

eu a túa beira.

Loito

Loito por nada i por todo.

Loito pola libertade.

Loito por pasar o día

coas novas de hoxe

i chegar a mañán.

 

Loito por ti i por min,

por unha parella

que chegue a bicar

as vodas de ouro

antes de finar.

 

Loito por puro costume.

Loito sen nunca cansar.

Xa non teño folgos

 

Xa non teño folgos.

Xa nada me importa.

Xa caen as follas

sen levarme a min.

 

Xa calan os pitos.

Xa morren as horas.

Xa non hai un día

para máis vivir.

 

Xa dubido tanto,

tanto i tanto i tanto

que son unha dúbida

aínda muller.

 

Xa os agarimos

dun home non sanan

unha alma cansa

dun corpo sen fe.

 

O non

 
 
Na escuridade don non
abres un oco.
Pensas que ti
xa estás fora.
Pensas que eu
estou de bruxa
da intelixencia parva
na escuridade tonta.
 
-----------
TAROT GRATIS
TAROT O SI O NO

Así ando, así canto

 
As cancelas de barreiras,
os camiños sen atallos,
unha bolboreta chora
atada ao pé do tallo.
 
Dígolle cousas ao gato
e xa lle cheira o que falo
porque o meu gato ten
unha crise no traballo.
 
Así ando, así canto,
así choro, así falo,
así son sempre pantasma,
así teño o cú furado.
 
--------------
http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/
http://tiendacoruna.blogspot.com/

Dime espelliño dime

 
Reinvento a miña imaxe
nun espello que non son.
Ti ollarás o que queiras.
Eu verei a que non son.
 
Dime espelliño máxico,
¿son a mesma ou non son
a pantasma que escribe
cando chora o acordeón?
 
Dime espelliño ti dime
si esa que ves son eu.
Semellarse a min semella,
pero ela eu non son.
 
-----------------
http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/
http://tiendacoruna.blogspot.com/

Miseria

Sinto o outono

achegándose a min.

Miseria.

Nada.

Berros.

Volvome tola

neste espectáculo

de verbas ceibes.

 

 

-------------------

http://diarioescritoraanonima.blogspot.com/

http://unacancionparati.blogspot.com/

Eras unha festa

Era xaneiro, lembro,

e ti eras o elixido.

Exploreite.

Aprendin a coñecerte

i deixei que coñeceras

os meus xogos arriscados.

Negociaba a noite

ata que me atopaba o día

chegando al mellor: ti.

Era unha festa terte.

Despois... nada.

Adeus.

Nada.

Cambiei.

Non houbo máis elixidos.

Xa non.

Perdera...

 

Gañaba.

Perdías.

Xogaba o coche.

Corría o risco de perder.

Perdía.

Gañabas.

Xogaba o anel...

¡Imprudente!

Unha gorxa estourou

cando o meu anel foi teu.

Perdera...

Outra vez.

Marchei na túa Harley vella

Ti non estabas.

Eu atendía as uñas i pensaba...

Fóra pechaba a última tenda.

Ti xa estabas.

Eu atendía as túas queixas.

Fóra deixaras a Harley vella.

Ti aínda seguías demorando o tempo.

Eu estaba na hora de decidir...

¡Voume!

¿Qué?

¡Voume!

Marchei na túa Harley vella

lonxe, lonxe, lonxe,

moi lonxe.

A cabeza nos pés

 

A cabeza está nos pés,

o corazón xa non está,

as mans bailan polo corpo,

ti dúbidas se hai máis

novidades neste xogo

cos dous estamos a xogar,

enchendo de fantasía

a noite por rematar.

Non estou agarimosa

 

Adiante, ide pasando

polo arco dos desgustos.

Non hei de ser eu a única

muller co pano que chora

as bágoas que non boto.

 

Ide pasando, carallo.

Non estou agarimosa.

Hoxe teño o coitelo

como a garabata posto.

 

A xente que me rodea

ven a abellarme as rosas

e tolean ao ver tantas

espiñas neste meu corpo.

 

Ide pasando axiña

que a tolemia tenvos tolos.

 

A xente xa se decata

de  que son rosa obrigada

a estar na beira do monte.

Ao tolo, ao tolo

 

Ao tolo, ao tolo

imos os dous polo mundo.

Ti vas de misión á lúa,

eu fico detrás da porta.

 

Adiantas un pé ao outro,

deixas camiño andado.

Eu liquido o verán

apoiando causas doutros.

 

¿Xa ves ti, meu namorado?

¡Qué ledicia! ¡Xa na casa!

Pensei que me traizoabas

coa lúa noutra cama.

Eu son a raíña

Raíña de min
e da miña traxedia,
lonxe das coroas,
preto de min mesma.

Loitando por cousas
vou perdendo o tempo.
Veñen novas penas,
enganos e misterios.

Revela a lúa
as páxinas negras
neste bo momento
para esquecelas.

Os bicos viaxan
a mundos alleos,
os couces xa enchen
castelos enteiros
onde non me atopo,
onde son o demo.

Palabras cheas

 

Nun cartei vai o meu nome,

nas paredes os poemas,

o que non dixen escribindo

ficou dentro do silencio.

 

Non cambio o que calei

por tantas palabras cheas.

Unha ninfa, unha noiva

 

Quisera ser noiva,

ou ninfa, ou monstro.

 

Quisera ser muller

de viaxe en viaxe.

 

Quisera darche as grazas

collendo a túa man

coas miñas mans xeadas.

 

Quisera abrir concurso

á idea máis festeira

para darche de premio

unha ninfa, unha noiva

i ao monstro de dentro.

Polos camiños dos pobres

 

No meu ceo hai de todo,

pero non cabe a envexa,

os cartos teñen cadeira,

o amor ventá aberta.

 

No aparcadoiro teño

soños pedindo esmola

ás necesidades ceibes

que andan de rúa en rúa.

 

Empurro a miña vida

polos camiños dos pobres

e a miña alma quere

beirarúas con máis ouro.

Un bo feixe de dúbidas

 

Recollín as miñas dúbidas

e viaxei cara as tús.

Imposible foi sumalas;

liquideinas nunh poxa,

na que o comprador pedía

preguntas e non respostas.

 

Ahí levas un bo feixe,

pensei cando din a volta.

Un noivo neoiorquino

Teño un noivo neoiorquino,

fillo dun conde con cartos

ao que lle gustan o queixo,

os callos i o tabaco.

 

Fuma tanto como fala

das finanzas vaticanas

e deixa o botafumeiro

cando os espíritos cantan.

 

Un día gañou un premio

por innovar no traballo

i pensei que xa morría

o mesmo fin de semana.

Crise fóra e dentro

Preciso afastarme de min

i desta vida imposíbel.

 

Non podo.

 

Non.

 

O meu tempo está cheo

cun traballo que me mata.

 

Crise teño fóra e dentro.

 

Non podo.

 

Non.

 

Estou esgotada

i non sei saír

do límite dos meus límites.

Vida debullada

 

Debullo a miña vida

nunha historia chea de dúbidas

onde as preguntas

non teñen respostas.

 

Non esperes emocións

neste conto que che conto,

que está na miña fronteira

con inimigos dabondo.

 

É unha vida estafada

na perigosa existencia

de quen quere un anaco

i non lle dan pan pos dentes.